Begin oktober werd bekend dat de familie Schotpoort het bedrijf terugkocht van Duvenbeck. Fred en Jeroen hadden wel wat reuring verwacht, maar ‘zo’n explosie op mijn telefoon had ik nooit verwacht’, zegt Fred. Het nieuws is dan ook bijzonder: in een tijd van consolidatie, waarin transportbedrijven omvallen of worden overgenomen, koopt een familie haar bedrijf juist terug van een internationale grootmacht. Met terugwerkende kracht per 1 januari 2026 zijn alle entiteiten en het vastgoed weer van de familie. Nu Duvenbeck zelf door LIT wordt overgenomen, blijkt het moment van de terugkoop bijzonder goed gekozen.
Het bedrijf uit Eerbeek, opgericht in 1934, werd in 2024 overgenomen door het Duitse Duvenbeck, met Waterland Private Equity als financier. Fred en Jeroen zagen toen geen opvolgingsmogelijkheden binnen de familie en verkochten. Ze hoopten dat de schaalgrootte van het nieuwe moederbedrijf het bedrijf zou versterken. Dat pakte anders uit. Het werd een roerige, emotionele periode, waar ze nu op terugblikken, maar vooral kijken ze vooruit.

Hoge ambities, weinig integratie
De verwachtingen waren groot. ‘We hadden eigenlijk gedacht dat het bedrijf in twee jaar tijd twee keer zo groot zou zijn. Dat werd ons ook voorgehouden’, zegt Fred. Duvenbeck zelf wilde uitgroeien tot een onderneming van 3 à 4 miljard euro. ‘De ambitie is denk ik wel gebleven, alleen de economische situatie is lastiger geworden’, zegt Lars Mol, business development manager bij Schotpoort. De Duitse automotive-industrie kwam onder druk te staan, en een investeerder als Waterland draait dan de geldkraan dicht. Volgens Mol verdween daardoor de focus op een verdere buy-and-build-strategie.

Voor Schotpoort betekende dit dat veel plannen niet van de grond kwamen. De integratie heeft zelfs nooit plaatsgevonden. Alleen op inkoop, financiën en rapportage werd samengewerkt. Schotpoort rapporteerde maandelijks aan Duitsland en werd voor sales aangesloten op de systemen van Duvenbeck. Ook de verwachte cross-selling bleef uit. Mol: ‘We hebben via Duvenbeck geen structurele extra opdrachtgevers binnengekregen. Het bleef bij een klein pakket opslag voor een automotive-importeur.' Het werk voor de import via de havens kwam eveneens niet van de grond. Nieuwe klanten werden op eigen kracht binnengehaald.
Ook de investeringen bleven achter. ‘We hadden verwacht dat we met hen mee konden liften wat betreft innovaties en nieuwe systemen’, zegt Jeroen. ‘Dat heeft eigenlijk 2,5 à 3 jaar stilgezeten.’ Mol zegt dat de visie bij de overname ‘een hele mooie’ was, maar dat de economische omstandigheden daar een stokje voor staken.
Een knagend gevoel
In 2025 verschoof de dagelijkse leiding steeds meer naar het management. Fred en Jeroen bleven bestuurder tot 31 december 2025, daarna konden de neven gaan genieten van hun pensioen. ‘Ik ging van bijna zestig uur werken per week naar nul, maar ik verveelde me geen moment’, lacht Jeroen.

Toch knaagde er al iets. Al eind 2025 kreeg Fred het gevoel dat ‘hun’ bedrijf niet lang bij Duvenbeck zou blijven. ‘Ik weet niet of dit huwelijk heel lang standhoudt’, dacht hij. Medewerkers vertelden hun bovendien dat het geen fijne tijd was onder de Duitse vleugels. En dat gevoel klopte. Begin 2026 kwam Schotpoort opnieuw in de verkoop. Duvenbeck wilde terug naar de basis en bedrijven die niet tot de kern behoorden afstoten.
Het was niet meer van ons. Dat vreet wel aan je”
Vanaf de zijlijn was dat zwaar, vertellen de neven. Fred en Jeroen waren ongeveer negen maanden niet meer bij de operatie betrokken. ‘Het was niet meer van ons’, zegt Fred. ‘Dat vreet wel aan je’, vult Jeroen aan. Wat Fred het meest raakte, was de situatie voor de medewerkers. ‘Je ziet mensen die hun best doen het hier overeind te houden en die het voorzichtig uit de vingers voelen glippen. Die denken: waar worden we straks aan verkocht? Toen heb ik gezegd, laten we er alles aan doen om het weer terug te winnen.’
Een officieel verkoopproces
Het terugkopen verliep via een formeel traject. Pricewaterhousecoopers (PWC) begeleidde de verkoop. Potentieel geïnteresseerden kregen een geanonimiseerde teaser, daadwerkelijk geïnteresseerden tekenden daarna een geheimhoudingsverklaring en kregen vervolgens het hele informatiememorandum. Na het zien van de teaser kwamen de neven er al achter dat het om hun eigen bedrijf ging. ‘Je kent het bedrijf natuurlijk door en door’, zegt Fred, ‘zo zijn we gestart. En we hebben ook gewoon een bieding moeten doen.’ Rechtstreeks contact met Duvenbeck of Waterland was er niet. Al het contact verliep via PWC. De neven wisten niet hoeveel concurrenten er waren, en ook niet wie ze waren.

Het was een zenuwslopende periode, beamen de neven. ‘Het ging heen en weer, van “het wordt helemaal niks” naar toch weer een openingetje de volgende dag’, zegt Jeroen. Fred: ‘Je moet echt alles doen. Het is niet alleen maar iedere keer een eurootje erbij of eraf.’ Mol vult aan: ‘Je moet een constructie vinden die past voor het bedrijf, zodat het toekomstbestendig blijft, en die past voor de aandeelhouder die verkoopt.’
Het verkoopproces was al emotioneel, maar het terugkopen zeker zo”
‘Het verkoopproces in 2024 was al emotioneel, maar het terugkopen was zeker zo. En een stuk leuker’, lacht Fred. Hij benadrukt dat overnemen ‘stap één’ is. ‘Je moet ook continuïteit kunnen bieden. Je moet tweehonderd mensen salaris kunnen betalen.’ Omdat ze een tijd uit beeld waren en grote bedrijven vaak met een cashpool werken, lieten ze de liquiditeitsstromen door externe partijen doorlichten. Mol: ‘De financiering en de balans van het bedrijf bleken sterk genoeg om te investeren.’
Fred en Jeroen kochten het bedrijf met z’n tweeën. Hun neef Bert, die in 2024 ook meeverkocht, blijft betrokken als aandeelhouder zonder stemrecht of bestuurlijke rol.
Applaus
Het harde werk van de familie heeft zich uitbetaald en op vrijdag 9 oktober werd er officieel getekend voor de terugkoop. De volgende dag vertelde managing director Thijs te Kampe het nieuws aan het personeel. Dit werd met luid applaus ontvangen. ‘Dat streelt je wel’, zegt Jeroen. ‘Ze hebben zich de afgelopen periode heel kranig overeind gehouden’, zegt Fred.
Net op tijd
Een paar weken na de terugkoop krijgt de zaak een extra lading. Het Duitse LIT maakt bekend het noodlijdende Duvenbeck over te nemen. Duvenbeck kwam in het voorjaar van 2025 zelf in financiële problemen door onder meer verkeerd ingeschatte volumes en verliesgevende contracten.
Fred zegt opgelucht te zijn na het horen van dat nieuws. ‘Het was bekend dat Duvenbeck in de etalage stond, dus we zijn blij dat we er precies op tijd uit zijn.’ Eerst de dochterondernemingen verkopen was volgens hem een optie, maar ‘ons meeverkopen was zeker niet uitgesloten’. Dat was voor de neven ‘te onzeker en zeker niet wat we zouden willen’.
Alles terug, systemen intact
Fred en Jeroen konden alles terugkopen: alle entiteiten en het vastgoed. ‘Eigenlijk zoals het verkocht is, is het ook weer teruggekomen’, zegt Fred. Omdat Schotpoort nog altijd met dezelfde systemen en processen werkt, was de overgang makkelijk. ‘Je knipt een lijntje boven door en gaat gewoon verder’, zegt Jeroen. Had de integratie wel plaatsgevonden, dan was het ontvlechten veel lastiger geweest. ‘Operationeel hebben we er helemaal niks van gemerkt’, zegt Mol.
Ook de medewerkers en klanten bleven aan boord. ‘We hebben eigenlijk geen klanten verloren sinds we van Schotpoort naar Duvenbeck gingen, anders dan door faillissementen’, aldus Mol. In 2024 sloot een multinational een fabriek in de regio, waardoor Schotpoort 10 miljoen euro omzet verloor. Het management wist dat gat te vullen met een andere klant. Schotpoort draait nu weer op zo’n 40 miljoen euro omzet. Ook het faillissement van een andere fabriek, een warehousingklant, wordt volgens Fred ‘heel snel weer ingevuld’.
Nieuwe trailers, wasstraat en laadpalen
Er hoeft niet veel te veranderen, nu het bedrijf weer in familiehanden is, benadrukt Fred. ‘Maar er moet wel wat gerepareerd worden. De achterstand in investeringen moeten we inhalen.’ De eerste investeringen zijn nieuwe trailers. Fred: ‘Dat moeten er zeker zeventig à tachtig zijn.’ Die worden gefaseerd aangeschaft over twee tot drie jaar. Er komt een nieuwe wasstraat, en het verouderde vastgoed en de kantoren krijgen ‘een frisse update’.
Ook verduurzaming staat hoog op de agenda. Schotpoort heeft vier elektrische trucks en kan naar eigen zeggen vrij snel opschalen naar ongeveer tien. Op de locatie zelf zijn nog laadstations nodig. Fred denkt aan zonnepanelen op de daken, met batterijopslag. Jeroen wijst op de beperkingen van het net: ‘Als je pech hebt en de aansluiting kan niet verzwaard worden, kun je per dag maar vijf auto’s opladen. Dat worden er dan lang geen honderd.’ Mol ziet 2030 als belangrijk jaar: ‘Als elektrisch qua kostprijs in de buurt komt van diesel, dan wordt iedereen elektrisch. De vraag is of het net het toelaat.’ Daarnaast experimenteert Schotpoort met AI-tools, bijvoorbeeld bij customer service.
Gericht acquisities doen
Jeroen noemt drie focuspijlers voor de komende periode: investeringen, gerichte acquisitie en het onderhouden van klantcontacten, plus innovatie en systemen. Fred voegt duurzaamheid toe. Bij acquisitie wil Schotpoort ‘gericht’ te werk gaan. ‘Dat hagelschieten, pakketten binnenharken, werkt niet altijd’, aldus Jeroen. ‘Grote klanten betekenen niet dat het ook iets brengt.’ Zeker niet in deze tijd, vult Fred aan, met torenhoge inflatie, hoge olieprijzen, stijgende tolkosten en een loonprijsspiraal: ‘Het kaf scheidt zich vanzelf van het koren, dus dat brengt ook kansen.’
Dat hagelschieten, pakketten binnenharken, werkt niet altijd”
Voor nieuwe klanten ziet de directie voordelen van de zelfstandige positie. Onder Duvenbeck had Schotpoort ‘een soort dubbele identiteit’, zegt Mol. Nu zit iedereen waarmee klanten communiceren ‘direct aan tafel’. Fred hoorde van salesmedewerkers dat acquireren eenvoudiger is zonder multinational boven je.
Adviseursrollen
Fred en Jeroen krijgen als aandeelhouders een adviserende en controlerende rol. Het dagelijkse beleid blijft bij het management onder leiding van managing director Te Kampe, die voorheen eindverantwoordelijk was voor operations. ‘Ik hoef niet zo nodig volle bak de teugels weer in handen’, zegt Fred. Zijn adviserende rol ligt volgens hem vooral aan de commerciële kant, met ‘een beetje een ambassadeursfunctie’. Jeroen, sterk in financiën, rapportage, analyse van processen en IT, adviseert op dat vlak. Het zou volgens Fred ‘geen goed signaal’ zijn als ze ‘als dollen’ door het bedrijf zouden vliegen. Hoeveel tijd ze structureel kwijt zijn, weten ze nog niet: ‘In het begin zal het iets meer zijn.’
Het management heeft de afgelopen periode een achtbaan achter de rug, zegt Fred: eerst de verkoop door een familiebedrijf, anderhalf jaar later opnieuw een verkoop. ‘Dat moet even indalen.’ Mol denkt dat het vertrouwen er wel is, maar dat er over de koers best discussie zal komen. ‘Maar dat is gezond’, vindt hij.

Lees ook:
Bij familiebedrijf Boonstra geldt de ongeschreven regel: partners komen niet in het bedrijfDe volgende generatie
In 2024 was ontbrekende opvolging een belangrijke reden om te verkopen. Nu werken drie kinderen mee: de twee zoons van Fred (rond de dertig), die de tak projectlogistiek grotendeels leiden, en Jeroens dochter Kyra (23). Zij kwam sinds kort in dienst bij customer service. Of een van hen het bedrijf ooit overneemt, is nog open. ‘Zij moeten er zelf ook voor willen gaan’, zegt Fred. Samen spraken ze af dat ze de komende drie tot vijf jaar daarvoor nemen. Een familiestatuut en een externe ceo zijn volgens Fred opties. Jeroen vindt de familieaanwezigheid ‘niet het allerbelangrijkste’: ‘We moeten zorgen dat het bedrijf gezond is en gezond blijft.’ Fred: ‘De focus ligt niet alleen op groei, maar op rendement.’
‘Niet zolang ik op deze aardbodem rondloop’
De neven blijven vriendelijk over hun voormalige moederbedrijf. ‘Je kunt altijd vertellen hoe het gegaan is, maar we willen niet een trap nageven’, zegt Fred. ‘Dat is ook niet onze manier van doen’, vult Jeroen aan. Dat de verkoop ‘zwaar tegenviel’, staat voor hen vast, maar ze zien ook dat de ervaring iets heeft opgeleverd. ‘Je hebt nu twee kanten van de medaille meegemaakt, dus je kunt het heel goed met elkaar vergelijken’, zegt Jeroen. ‘Als we nooit verkocht waren geweest, hadden we dit ook nooit ervaren.’ Fred: ‘We hebben het meer dan negentig jaar zelf gedaan, en daarna twee jaar geprobeerd met een andere partij.’
Dat het bedrijf juist nu terug naar de familie gaat, roept in de sector vragen op. ‘Jeetje, waarom doe je dat?’, kreeg Fred te horen. ‘Je bent gek. Ga lekker naar Italië.’ Hij kan de reactie begrijpen, maar het ligt anders: ‘Het zit zo in ons DNA.’ Fred had er vrede mee gehad als Schotpoort onder Duvenbeck of Waterland was gaan floreren, met kansen voor iedereen. ‘Maar ja, dat is er niet van gekomen.’ Ook de emoties wegen mee. ‘Het zit nog steeds in je hart, dus het doet echt pijn om dat te zien gebeuren.’
Meer verwacht van schaalgrootte
‘Waarom verkocht je het dan?’, was een andere vraag die de neven kregen. ‘Omdat je denkt dat het onder een andere partij versnelt, groter wordt en meer arbeidsplaatsen kan bieden’, zegt Fred. ‘En minder kwetsbaar wordt’, vult Jeroen aan. Fred relativeert met een vergelijking: ‘Waarom trouwen mensen soms? Dat gaat ook wel eens mis.’ Mol voegt toe dat er twee dingen meespeelden. De directie verwachtte ‘van schaal misschien iets meer dan je ervan mag verwachten’, en destijds zagen ze geen familieopvolging. Inmiddels is hij ervan overtuigd dat Schotpoort ‘groot genoeg’ is om mee te doen met de investeringen die nodig zijn om relevant te blijven.
Waarom trouwen mensen soms? Dat gaat ook wel eens mis”
Voor de komende jaren hebben de neven een duidelijk doel. ‘We gaan in ieder geval naar de honderd in 2034’, zegt Fred. ‘En wat daarna komt, ik kan niet in een glazen bol kijken.’ Dat het bedrijf nog een keer verkocht wordt, sluit hij uit. ‘Zolang ik op deze aardbodem rondloop, niet meer. Verkopen was al intensief, maar terughalen was zeker niet makkelijker.’








