blog

Het Donders-juichpak en de Bermuda-triangle

Supply chain

Het Donders-juichpak en de Bermuda-triangle

“Volgens Jumbo zijn er 250.000 juichpakken verkocht, maar volgens mij zijn er 249.997 weg.” Een hilarische blog van Paul Durlinger over voorraden, de Jumbo-directie, het juichpak van Roy Donders en de Bermuda-triangle.

Tijdens de HBO-Minor Voorraadoptimalisatie staan collega Jan Kraaijeveld en ik altijd stil bij de problemen van de introductie van een nieuw product. Op welke vragen moet het management een antwoord geven?  En waarom gaat het soms gruwelijk mis? Onze standaard businesscase is de Senseo: Philips en DE waren blij verrast met het (onverwachte?) succes van dit product. Probleem was echter dat de vraag niet bij te benen was en de spullen uit het verre Oosten kwamen.

Juichpak Roy Donders als nieuw voorbeeld

Mijn nieuwe voorbeeld is het juichpak van Roy Donders. Helaas weet ik de precieze gang van zaken bij Jumbo niet maar een reconstructie is altijd te verzinnen. De directie van Jumbo zit gezellig te vergaderen wanneer Roy Donders, de stylist van het Zuiden, zijn intree doet met de vraag: “Wat denken jullie van een WK-juichpak?” Ondanks dat dit ongetwijfeld voorgekookt was door de afdeling marketing, category management etc. probeer ik me de gezichten van de Jumbo-directie voor te stellen. Moet u ook even doen. Vervolgens zal in Veghel een knap staaltje out-of-the box-denken plaatsgevonden hebben met als verbijsterende uitkomst: “Ja, dat gaan we doen”. Na dit MT-besluit zegt de theorie dat men een schatting moet geven van de eerste inlading. We weten dat Sales hier een eerste aanzet mag geven maar de theorie zegt ook dat het een gemeenschappelijk MT-besluit moet zijn. Iemand moet toen gezegd hebben: “Doe er maar 100.000”. Ik weet dat commercie vaak iets te enthousiast is maar er zijn grenzen. De Jumbo-directie moet in een flow gezeten hebben anders is de inlading van 250.000 stuks niet te verklaren zijn. Ik probeer me het opnieuw voor te stellen. Het MT-lid gaat ’s avonds naar huis. Het thuisfront vraagt belangstellend aan de keukentafel hoe het op de zaak was geweest en het MT-lid: “Oh, ging wel, we hebben 250.000 Roy Donders Juichpakken besteld”. Probeert u het zich ook voor te stellen. Ook de gezichten van het thuisfront!

Wat als het fout gaat

In de flow is de directie vermoedelijk in de fout gegaan. Bij de vaststelling van de eerste inlading moet men antwoord geven op de vraag: “En wat als het fout gaat?”. Dat wil zeggen: wat is de strategie als we veel minder verkopen? Bijvoorbeeld slechts drie juichpakken? Maar ook, wat is de strategie als we er een miljoen verkopen; de Senseo-variant. Ik ben er van overtuigd dat de Jumbo-directie een exitstrategie had als er maar drie pakken verkocht werden (ik ben raaaazend benieuwd welke).

Maar op de vraag wat te doen bij een verkoop van 1 miljoen? Elk normaal mens zou daar ook niet over na denken maar het is taak van het management is om dit wel te doen. Zoals gebruikelijk treedt dan de Wet van Murphy over juichpakken in werking: “Net als je het niet meer verwacht, krijg je op je Donders”. Het juichpak raakt uitverkocht maar er is geen mogelijkheid bij te produceren. Nu heeft de directie dit proberen goed te maken met de introductie van de exclusieve Roy Donders Juichpet (met of zonder haarstukje) maar dit is natuurlijk een brevet van onvermogen. Een juichpet is geen juichpak, zelfs met haarstukje. Moraal van het verhaal: anticipeer op drama’s. Produceren in China geeft ontegenzeggelijk een probleem als het product boven verwachting aanslaat.

249.997 juichpakken kwijt?

Nu de Bermuda-triangle. Volgens Jumbo zijn er 250.000 pakken verkocht. Er zijn verhalen genoteerd van lange rijen wachtenden, maar ik heb nog niemand met een juichpak gezien. Collega Jan maakt melding van drie pakken in Breda en omgeving. Met andere woorden, we zijn er 249.997 kwijt. Complotdenkers zullen zeggen dat het een grote hoax is van Roy en de CEO van Jumbo.  Dat geloof ik niet, ik heb meer het vermoeden dat het thuisfront steigert; kinderen die het ouderlijk huis dreigen te verlaten als vader het pak aantrekt. Dat verklaart ook de poging van Jumbo om kinderjuichpakken te gaan slijten.

Maar even serieus. Ik waardeer het out-of-the-box denken van Jumbo. Dit getuigt van ondernemerschap en risico durven lopen en ik denk dat een schoolvoorbeeld is van een goede businesscase voor verschillende opleidingen, waarvan akte en waarvoor hulde!

Stuur een selfie en win een juichtaart

O ja. De Bermuda-triangle-optie zit me niet lekker. Daarom daag ik u uit een selfie in juichpak te sturen naar paul@durlinger te sturen. De drie beste inzendingen (meer zullen het er toch niet zijn) worden beloond met een Jumbo Juichtaart, tenminste als ik geen probleem met Roy en Jumbo krijg over copyrights natuurlijk.

Reageer op dit artikel