blog

De norm is complexer dan je denkt

Supply chain

De norm is complexer dan je denkt
De norm is complexer dan je denkt: blog van Ronald de Roos

Een deel van de discussie in de blog van Hessel Visser over TNT Post speelt zich naar mijn mening wel erg één-dimensioneel af: worden de loonkosten bepaald door het aantal adressen of door het aantal poststukken?

Deze blog is een reactie op de blog van Hessel Visser Beperking bezorging bedrijfspost. Allereerst is het misschien goed om onderscheid te maken tussen salaris, loonkosten en arbeidskosten, danwel de  benodigde arbeidstijd.

  

Het ouderwetse stukloon heeft aangetoond in het verleden ook niet veel goeds te hebben opgeleverd, zeker niet als het is gebaseerd op uiterst dubieuze normstelling. Of het moet de bedoeling zijn om het ondernemersrisico bij de medewerkers te leggen?

 

Dat zijn hele andere discussies, die nu volledig door elkaar dreigen te lopen. Dus laat ik mij in deze reactie maar beperken tot ‘de noodzakelijke arbeidstijd’.

 

Meer factoren spelen mee
Mijn ervaring in nogal wat dc’s en ‘postgerelateerde’ distributieprocessen is dat de benodigde arbeidstijd (en daarmee in tweede instantie de arbeidskosten!) afhankelijk is van meer factoren. Natuurlijk zijn de twee genoemde belangrijk, maar andere factoren spelen minstens een even grote rol. En vaak nog in combinatie met elkaar. Factoren in dit kader zijn bijvoorbeeld:

  • gewichtsverdeling (en dan vooral de verdeling, ofwel de spreiding en niet het gemiddelde! Een telefoonboek is echt geen briefje van Oma! Ook niet voor wat betreft benodigde arbeid);
     
  • loopafstand (als geheel en tussen adressen);
     
  • bezorging in flats of in een villa-wijk;
     
  • etc.

En dan heeft een vakbekwame medewerker wellicht ook nog eens minder tijd nodig dan een groentje, dus dat moet je in je normering ook meenemen. Want te veel tijd geven motiveert niet, maar te weinig tijd geven zeker niet. Da’s pas een echte demotivator.

 

Al met al maakt dat de normering wat moeilijker dan simpelweg één gemiddelde tijd per eenheid. Helaas zie ik in de logistiek dit soort versimpelde normen, gebaseerd op de gemiddelde tijd per eenheid vaker terugkomen. Terwijl het toch echt wel anders kan tegenwoordig. En anders moet, als we ‘lean‘ willen werken. (zie ook de discussie over mitsen en maren aan normtijden, eerder geplaatst in T+O,  of mijn blogje over "WMS levert geen normtijden"  )

 

Dan nog wat anders.

Ik ben nogal "operationeel" van aard en haast van nature gericht op het vermijden van verspilling. Daarom kan het er bij mij nog steeds niet in dat drie bezorgers die dezelfde straat doorlopen,  efficiënter (lees goedkoper) zou zijn dan één bezorger. En dan ook nog eens in een krimpende markt?  Of moeten we maar weer brieven gaan sturen in plaats van te e-mailen?

  

Ik heb sterk het idee dat de verzakelijking (lees invoering van concurrentie) vooral een onderwerp van "financiële engineering" is, dat wellicht goed is voor managers, aandeelhouders en politici. Maar wat zegt een logisticus daarvan? Wat brengt dit mij als consument voor goeds? Maar ja, dat is een discussie voor de politiek? Of kan iemand mij uitleggen wat ik verkeerd zie?

Reageer op dit artikel