blog

Zorg over zorglogistiek

Supply chain

Zorg over zorglogistiek
zorg om zorglogistiek

Laatst moesten we met dochterlief naar het ziekenhuis. Het was bijna stuitend om te zien hoe inefficient ons ‘logistiek objectje’ door het zorgproces werd geloodst. We moesten zó vaak vertellen wat er aan scheelde dat de kwaal al over was voordat de kinderarts uberhaupt aan behandeling toekwam.

Nu had dit uiteraard ook met de kwaal zelf te maken, een buikgriepje dat vanzelf overging, maar de ruime acht uur (!) die we hiervoor in het ziekenhuis moesten doorbrengen steekt hier toch wel erg schrijnend tegen af.

 

Nadat we eerst bij de huisarts die ons doorverwees al eventjes hadden moeten wachten, moesten we bij de "spoedeisende hulp"-afdeling van het betreffende ziekenhuis ook nog drie kwartier duimen draaien voordat iemand ons uit de wachtkamer kwam ophalen.

 

Een aardige verpleegkundige gaf ons koffie en liet ons uitgebreid vertellen wat er aan scheelde. Ze maakte geen aantekeningen, maar leefde wel heel erg met ons mee. "Oké dan", zei ze na vijf minuten. "Als er iets aan de hand is druk je op deze rode knop. Mijn collega komt zo langs om het kind te wegen."

 

Twintig minuten later werden de witte gordijntjes van onze ziekenhuiscompartiment opengeschoven en verscheen de collega-verpleegkundige. "Zo dus het kindje heeft moeite met drinken", vroeg hij terwijl hij zijn elektronisch weegschaal begon te prepareren. Wij vertelden ons verhaal, hij stelde vragen en toen hij onze dochter had gewogen, noteerde hij het meetresultaat in een dossier. "De kinderarts komt straks langs. Heeft u eten bij u? Ook voor uzelf. Het kan even duren."

 

Dossier overdragen na dienstwissel

En dat het even duurde, was niet gelogen. Eerst kwam er een jonge ‘kinderarts in opleiding’ langs, die veel vragen stelde en alle testjes deed die ze tijdens haar opleiding had geleerd. Toen uiteindelijk de echte kinderarts kwam (opnieuw het hele verhaal) wilde die toch graag nog aanvullend bloedonderzoekje doen. De verpleegkundige kwam even later ook zeggen dat er een dienstwissel plaatsvond en dat de kinderarts die we hadden gesproken het dossier ging overdragen aan een collega.

 

Wat er precies was overgedragen, blijft onduidelijk, want ’s avonds moesten we de kinderarts van de avondshift andermaal alles vertellen en deed ook hij weer een aantal handmatige checks. Zoals gezegd, ging het met onze patiënt ondertussen steeds beter. "Jullie moeten het maar eens een tijdje aankijken", concludeerde de arts dan ook. We mochten (eindelijk) naar huis.

 

Welke prikkels spelen een rol 

Het zorgelijke aan het verhaal vind ik nog niet zozeer dát het inefficiënt is, maar vooral dat de betreffende zorginstelling het ook helemaal niet efficiënt wíl maken. Want je hoeft absoluut geen logistiek gestudeerd te hebben om zo drie, vier verbetermaatregelen te kunnen verzinnen die direct tot resultaat leiden. Kennelijk spelen er achter de schermen hele andere (financiele?) prikkels een rol waardoor het in de zorg loopt zoals het nu loopt.

 

Zorglogistiek, het lijkt me een boeiend en complex vak.

Reageer op dit artikel