blog

Lagelonenlanden uit de gratie!?

Supply chain

Algemeen bekend is het feit dat de kredietcrisis de lagelonenlanden ook niet onaangeroerd laat. Massaontslagen in de Chinese industrie boekstaven dit effect. De Chinese export daalt en de druk op de vervoersprijs van containers neemt af.

 

Artikel oorspronkelijk gepubliceerd in Logistiek op 20 maart 2009.

 

Echter, ook zonder de kredietcrisis staat de productie in lagelonenlanden onder druk. De schuldige? De carbon-footprint!

 

Een recente studie van David Simchi-Levi wijst uit dat een integrale doorbelasting van alle carbon-footprint kosten bij vele toonaangevende merkproducenten aanleiding geeft tot een drastische heroverweging van haar leveranciers en met name gevolgen heeft voor de keuze van de productielocatie. Genoemde auteur bespreekt twee cases om zijn betoog te onderbouwen.

Steiff, de Duitse leverancier van speelgoeddieren heeft reeds jaren geleden besloten om de productie te laten plaatsvinden in Taiwan en China. Door stijgende loonkosten in die landen, maar met name door het kwantificeren van de carbon-footprint, heeft Steiff besloten om de gehele productie over te hevelen naar Portugal en Tunesië.

 

De tweede case betreft een Amerikaanse fashion-leverancier. Ook deze onderneming heeft jarenlang laten produceren in Zuid-Oost Azië. Echter de verplaatsing van China naar Mexico reduceert de carbon-footprint met 10 procent. Bij een carbon-footprint van 20 procent zal men gaan besluiten om weer in home-country Unites States te gaan produceren.

Wat betekent dit nu voor Nederland logistiekland?

Door het kwantificeren (een klus op zich!) van de carbon-footprint, komt Nederland productieland weer meer in de kijker, maar kan Nederland distributieland het rustiger krijgen?

Houdt ons topinstituut daar wel rekening mee?

Reageer op dit artikel