blog

Voorraadbeheer en servicegraad: het eeuwige dilemma

Home

Voorraadbeheer en servicegraad, het zijn twee onlosmakelijk met elkaar verbonden thema’s die continu aandacht blijven vragen. De servicegraad naar de klanten bepaald in belangrijke mate de klanttevredenheid en klanten-binding. Die servicegraad moet goed zijn. Dus moet er voldoende voorraad aanwezig zijn om alle klanten op tijd uit te kunnen leveren.

Voorraden worden ook vaak gezien als een noodzakelijk kwaad, waarvan je er zo weinig mogelijk moet hebben. Deze opmerkingen komen meestal vanuit de financiele hoek. In dit spanningsveld moeten logistici opereren. Enerzijds is er de druk aanwezig om de servicegraad zo hoog mogelijk te houden, anderzijds moeten de voorraden beperkt blijven. Wat is de reden dat deze beperkt moeten blijven? Omdat ze uiteraard geld kosten en de marge onder druk zetten. Nu is het zo dat voorraden inderdaad geld kosten, maar het is wel goed om na te gaan wat de belangrijkste kostenfactoren zijn van voorraden.

Voorraadkosten kunnen worden onderscheiden naar opslagkosten, rentekosten en risico-incourant kosten. Afhankelijk van het assortiment is één van deze kostensoorten de bepalende kostensoort. Stuur met name op deze kostensoort.

 

Kapitaalbeslag als belangrijkste factor

Hoogwaardige goederen genereren voornamelijk rentekosten (kapitaalbeslag) en kosten risico incourant. Snellopende artikelen genereren vervolgens nauwelijks kosten risico incourant. Voor deze artikelen geld met name het kapitaalsbeslag als belangrijkste kostenfactor. Langzaam lopende artikelen genereren daarentegen de meeste kosten risico incourant, alsmede, vaak door het grote aantal artikelnummers, een behoorlijk kapitaalsbeslag. De snellopers, circa twintig procent van de artikelnummers die negentig procent van de klantenorders vertegenwoordigen, bepalen in belangrijke mate de servicegraad. Als in totaal een servicegraad van 98 procent gehaald moet worden kan dat op verschillende manieren.

Het kan door voor het gehele assortiment een zelfde servicegraad aan te houden. Zo beperk je de voorraden voor de snellopers. Er ontstaat dan echter wel een probleem door hoge voorraadniveau’s en veel afschrijvingen op incourante artikelen en op langzaam lopende artikelen.

 

Accepteren als langzaamlopers niet op voorraad liggen

Door de servicegraad van de snellopers te verhogen naar 99,5 procent, stijgen de voorraadniveau’s van deze 20 procent van je artikelen en neemt het kapitaalsbeslag van deze (beperkte) groep artikelen toe. Vervolgens hoef je dan met de resterende 80 procent van het assortiment slechts een servicegraad van 85 procent te halen. Gemiddeld kom je dan weer uit op 98 procent. Hierdoor blijft het kapitaalsbeslag van 80 procent van het assortiment beperkt, alsmede het risico incourrant op de groep van langzaamlopende artikelen. Soms accepteren klanten ook eerder dat langzaamlopende artikelen niet altijd op voorraad liggen, snellopende artikelen moeten er echter altijd zijn.

 

Door te varieren in servicegraden per groep artikelen, kan variatie worden aangebracht in  ruimte-beslag (opslag-kosten), kapitaalsbeslag en risico-incourrant, bij een afgesproken service-niveau.  Maak hier gebruik van bij de optimalisatie. En zorg voor de juiste systeem-ondersteuning om deze invloeden inzichtelijk te maken. Daar ontbreekt het vaak aan.

Reageer op dit artikel