blog

Stadsdistributie: verladers hebben oplossing in handen

Distributie

Stadsdistributie: verladers hebben oplossing in handen

Bij de ontwikkeling van stadsdistributiecentra ligt de focus vooral op het ontkoppelen van goederenstromen aan de rand van de stad. Dit moet anders en verladers hebben hiervoor een belangrijke sleutel in handen, vindt Egbert Guis.

Het veranderen van een logistiek model heeft alleen kans van slagen als integraal gekeken wordt naar de goederen-, informatie- en geldstromen. Het belang van het ontkoppelen van de bijbehorende informatiestromen wordt inmiddels wel onderkend. In de praktijk blijken het echter juist de financiële stromen te zijn die er voor zorgen dat de ontwikkeling van stadsdistributiecentra stagneert. Zonder een faire herverdeling van kosten en opbrengsten is het concept niet levensvatbaar.

Ontkoppelen financiële stromen

Vervoer wordt in Nederland overwegend ‘franco huis’ uitgevoerd. De verzender is verantwoordelijk en aansprakelijk voor het vervoer tot aan de geadresseerde en betaalt dus ook de kosten. Van deze kosten valt een aanzienlijk deel binnen de stad maar de opbrengst komt zelden in die mate ten goede aan de stadsdistributeur!

Toch is het ontkoppelen van financiële stromen geen nieuw issue. In internationale ketens is het heel gebruikelijk om één of meerdere keren te ontkoppelen, meestal in zee- of op luchthavens. De leveringsvoorwaarde (Incoterms) is dan niet ‘franco huis’ maar bijvoorbeeld ‘CIF Rotterdam’. In dat geval draagt de verzender de verantwoordelijkheid en de kosten tot aan de haven van Rotterdam en daar neemt de ontvanger het over.

Verladers hebben belangrijke sleutel

Omdat verladers het vervoer inkopen, hebben zij een belangrijke sleutel in handen om het vervoer anders aan te sturen en stadsdistributiecentra tot een succes te maken. Zij kopen voortaan het vervoer in tot aan de stadsdistributiecentra, ‘franco SDC’ dus. Dat biedt vervolgens verrassend veel nieuwe mogelijkheden tot optimalisatie van het eigen proces en een betere benutting van het wegennet. Zo is het aanbod van vervoerders voor lijndiensten vele malen groter en kan met vollere én grotere wagens gereden worden omdat rondritten langs stadsdistributiecentra gemaakt kunnen worden. Het aanlevertijdstip op de hub is immers ontkoppeld van het aflevermoment op het eindadres. De scherpe vrachtprijs dekt alleen de lijndienst en speelt de dekking voor de dure last mile vrij!

De ontvanger koopt bij het stadsdistributiecentrum de gebundelde distributie in tot aan zijn adres, met allerlei mogelijkheden om eigen servicewensen in te vullen. Het stadsdistributiecentrum zet bij voorkeur vervoerders in die gebruik maken van zero-emissie voertuigen en daarvoor is dan ook voldoende volume.

Niet alleen horen zo financieel de kosten en opbrengsten voor de lijndienst en de last mile weer bij elkaar, ook de juridische kant is goed geregeld als ‘franco SDC’ als standaard leveringsvoorwaarde aan de Incoterms wordt toegevoegd. Of zie ik het verkeerd?

Reageer op dit artikel