blog

Waar is onze passie voor het vak?

carrière & mensen 577

Onze sector maakt het traditionele en stoffige imago meer dan waar. Ondanks alle mooie
technologische ontwikkelingen blijven de uitdagingen in de sector al decennialang hetzelfde. Ons imago verbetert nauwelijks, ketensamenwerking blijft in de praktijk een heet hangijzer

Waar is onze passie voor het vak?
(C) Roel Dijkstra Fotografie / Foto : Fred Libochant Zoetermeer / Esther Loorbach

Sociale innovatie is een lastig dingetje en gebrek aan duurzaamheid is vooral de schuld van iemand anders. Veel woorden, niet zoveel daden, als je het mij vraagt.  Waar ligt dat toch aan? Een deel van de problematiek wordt veroorzaakt door de dynamiek van alledag. Het dynamische van ons vak is doorgesijpeld en verankerd in onze mindset. De auto moet nu rijden, de zending moet nu worden geleverd, de pallet moet worden opgeslagen. En zo laten we ons meeslepen in de kort cyclische drukte van alledag en hebben we chronisch gebrek aan tijd. Diep in ons hart vinden we ‘het operationele doen’ nog steeds belangrijker dan strategisch nadenken. Onze doe-mentaliteit maakt dat wel duidelijk.

En in alle drukte roepen we ‘we hebben meer handjes nodig’. Meer handjes? Ja, u leest het goed. We vergeten nog zo vaak, dat mensen ook een hoofd en een hart hebben. We hebben mensen nodig die niet alleen hun handjes laten wapperen, maar ook meedenken en die we selecteren voor hun passie voor het vak, klant en bedrijf.

Onderhandelen als partner, niet als leverancier

We hebben in de logistiek nog een ander ‘mindset’ probleem en dat is hoe we denken over geld. Een logisch gevolg van de veel te schrale winsten. Dan ben je als logistiek dienstverlener bang om klanten te verliezen en dus stel je jezelf in een tariefonderhandeling op als leverancier en niet als partner. Verladers voelen dat natuurlijk feilloos aan. Zelfs in hoogconjunctuur blijkt de logistieke sector niet in staat om goed geld te verdienen. Wij zijn de grote verliezer van de marktwerking. Bij tariefdaling is de verlader er als de kippen bij. Bij prijsstijgingen is het maandenlang vechten om slechts een deel van de kostenstijging te kunnen doorberekenen.

Laten we meer passie voor het vak tonen

Zullen we in het komende jaar leren omdenken? Want ondanks dit deprimerende stukje tekst is er natuurlijk hoop. Onze sector heeft een radicaal andere manier van denken nodig. Zoals slimmer werken in plaats van harder. En denken in partnership, ook als het even minder gaat.

Verder moeten we meer onze passie voor het vak tonen. Zelf geloven in de oubollige slogan ‘zonder logistiek staat alles stil’. Laten we met meer fierheid 2019 in gaan en dat jaar in de boeken zetten als het jaar dat alles anders werd. Dat lijkt mij een fantastisch voornemen!

 

Reageer op dit artikel