blog

Australië profiteert van Chinese honger naar ijzererts

Supply chain

Australië profiteert van Chinese honger naar ijzererts
Klik op de afbeelding voor een vergroting

Het zijn alweer enkele jaren goede tijden voor de staalindustrie, de mondiale productie en omzetten zijn nog nooit zo hoog geweest. Tijdens een recente trip begin dit jaar naar West Australië heb ik de gevolgen van deze boom voor de aanvoerketen van ijzererts met eigen ogen kunnen aanschouwen.

Samen met Brazilië is Australië de grootste ijzerertsproducent van de wereld, en in het noordwesten van het land staan complete bergen van 65% ijzererts. Deze worden met groot materiaal systematisch afgegraven en het erts wordt vervolgens via speciaal gebouwde spoorlijnen over honderden kilometers vervoerd van de mijnen in het binnenland naar de havens Port Hedland en Dampier. De treinen zijn de langste van de wereld, gemiddeld boven de 100 wagons met een lengte van tegen de 3 kilometer. De twee havens verwerken samen bijna 200 miljoen ton ijzererts per jaar, dat voornamelijk naar China (52%), Japan (30%), Korea (10%) en Taiwan (4%) verscheept wordt en daar in hoogovens tot staal verwerkt wordt. De meerderheid van het Chinese staal wordt trouwens niet gebruikt voor exportproducten, maar in de binnenlandse bouwsector. Shanghai heeft inmiddels 4.000 wolkenkrabbers, twee maal zoveel als Manhattan …

 

De afgelopen 4 jaar is de Australische markt voor ijzererts van een buyers naar een sellers market omgeslagen. De productie is in deze periode per jaar met meer dan 10% gestegen naar bijna 200 miljoen ton, waarbij de productiekosten per ton onveranderd rond $ 10 liggen. De vraag is echter veel sterker gestegen, en in drie jaar tijd is de prijs van ijzererts meer dan verdubbeld: van $ 36 per ton in 2004 tot bijna $ 80 per ton op dit moment. De grote doorbraak was 2005, toen de prijzen met 71,5% stegen. Wat denkt u dat de verzamelde Chinese afnemers, onder aanvoering van Baosteel, hiervan dachten? De onderhandelingen waren en zijn bikkelhard, en de prijsstijging is alleen mogelijk geweest omdat de drie grootste producten (BHP Billiton, Rio Tinto en CVRD) samen 70% van de wereldexport beheersen. Voor de komende jaren wordt een verdergaande productie- (5-10% per jaar) en prijsstijging (10-20% per jaar) verwacht. De verwachting is dat zelfs de Chinezen deze prijsstijgingen moeten gaan slikken, dit ondanks de forse politieke druk die op hoog niveau uitgeoefend wordt.

 

Deze opmerkelijke ontwikkeling heeft grote gevolgen voor de logistiek gehad. De havens van Port Hedland en Dampier kennen regelmatig wachttijden van een week of meer, en dit kost de wachtende schepen zo’n $ 75.000 aan demurrage fees per dag. Daarnaast is er een nijpend gebrek aan capesize carriers van rond de 150.000 ton, zodat de transportkosten in 3 jaar ook zijn verdubbeld van rond de $ 7 per ton in 2004 naar $ 15 per ton nu (zit in de prijs verwerkt). Er is momenteel dan ook veel druk op de overheid om de capaciteit van de havens versneld te vergroten, terwijl men ook investeert in VAL-activiteiten door het ijzererts te verrijken via mengen en mixen.

Reageer op dit artikel