artikel

Ron Kars: “Projecten hebben mijn hart gestolen”

carrière & mensen Premium

Ron Kars: “Projecten hebben mijn hart gestolen”

Het met succes afronden van het vijf jaar durende Dynamic Picking System-project leverde Ron Kars 15 maart de titel Logistiek Manager van het jaar 2011 op. De pragmatische manager blikt tevreden terug op zijn overwinning. Als Manager Distributiecentrum Alphen aan den Rijn bij Technische Unie zit hij nu zelf aan het stuur van zijn zelfgebouwde auto.

– Uit: Logistiek Magazine april 2012 –  

  

Zo vlak na de overwinning is Ron Kars nog steeds beduusd door alle aandacht. Zijn eigen vertrouwde werkomgeving is de maandag na de verkiezing dan ook flink versierd. Medewerkers feliciteren hem in de wandelgangen. Het ene na het andere boeket wordt binnengebracht. "Daar kan ik straks mee thuiskomen", zegt een nuchtere Kars die zichtbaar geniet van alle attenties en de met gele en groene ballonnen – de kleuren van de Technische Unie – versierde werkkamer.

    

De finaledag was spannend. "Als je daar in Rotterdam eenmaal op het podium staat wil je winnen ook." Met de HR-factor zit het bij het project, dat Ron Kars leidde voor Technische Unie, wel goed. Toen juryvoorzitter Theo Heemskerk zich liet ontvallen dat deze component toch wel erg doorslaggevend is om de titel van Logistiek Manager van het Jaar binnen te slepen, wist Kars eigenlijk al genoeg. Vijf jaar lang hard werken aan een omvangrijk project is terecht beloond met de belangrijke titel Logistiek Manager van het Jaar.

 

Hoe kijk je terug op de overwinning?

"De human factor zat doorspekt in mijn hele verhaal. Dat is de jury niet ontgaan. Ondanks dat bleek het toch nog een close finish te zijn. Ik was wel wat nerveus maar desondanks liep mijn presentatie lekker, het verhaal zat goed in elkaar en van te voren heb ik er goed op gelet dat het niet te lang zou worden. Best lastig om in tien minuten alles te vertellen. Ik heb veel gehad aan de tips tijdens de presentatietraining. Die zorgde ervoor dat het een goed lopend verhaal is geworden. Uiteindelijk heeft mijn presentatie de jury het laatste duwtje in de goede richting gegeven. Ik voelde me al die tijd toch een beetje een vreemde eend in de bijt, ik werk nog maar net als Manager Distributiecentrum en ben beoordeelt op mijn werk als projectmanager. Voor de jury was het toch een beetje appels met peren vergelijken. Geweldig dat de jury uiteindelijk toch voor mij heeft gekozen. Tja, de aandacht die je dan vervolgens krijgt als je wint, dat vind ik best wel heftig maar het hoort er bij.

   

Dat we door een programmawijziging op de finaledag pas na het optreden van Johan Derksen onze presentatie mochten doen vond ik achteraf wel jammer. De spanning bouwt zich daardoor voor de kandidaten nog verder op. Nadat wij het podium op mochten om ons verhaal te doen was er een eerst weer een pauze voordat de ontknoping volgde. Het contact met de kandidaten onderling was erg leuk. Vooral de dag voorafgaande aan de finaledag was erg gezellig. We hebben eerst gezamenlijk gegeten en vervolgens nog wat beeld- en geluidtesten gedaan in de zaal. Daarna zijn we naar het hotel gegaan en in de bar beland. Ik dacht dat iedereen wel vroeg zijn bed in zou duiken, maar het werd nog laat ook . Onderling hebben we al afgesproken om bij elkaars bedrijf op bezoek te gaan. Eerdere finalisten hebben me gewaarschuwd dat als je titel Logistiek Manager van het Jaar op zak hebt de email inbox snel zal vollopen met allerlei verzoeken. Ik zie het wel en wacht rustig af. Het DPS blijft een prachtig systeem om aan anderen te laten zien. Ik zal dan ook zeker nog wel eens met een microfoon in het treintje plaatsnemen om rondleidingen te geven aan speciale groepen met belangstellenden."

  

Wat zijn de ‘human highlights’ van het DPS?

"De menselijke kant speelde in het DPS-project een grote rol. Een volledig distributiecentrum mechaniseren en automatiseren terwijl de operatie gewoon door blijft draaien, daar moet je goed over nadenken. De voorbereiding was dan ook lang en uitvoerig. Tijdens het project is van iedere nieuwe werkplek die ging ontstaan eerst een testopstelling gemaakt. Deze is vervolgens met de hulp van klankbordgroepen geperfectioneerd. En daarna hebben we elke medewerker uit de operatie hier uitgebreid kennis mee laten maken.

   

Het projectteam zelf bestond maar uit vier fulltime medewerkers. Het zijn vooral de medewerkers uit de operatie geweest die het hebben gedaan. Zij waren het die in de 15 werkgroepen zaten en alle aandachtsgebieden aan zich voorbij hebben laten trekken om alles goed te laten verlopen. En dat terwijl ze daarnaast hun eigen werk moesten blijven doen en wel last hebben ondervonden van de bouwactiviteiten zoals lawaai en veel vreemde mensen over de vloer."

  

Wat was jouw rol?

"Ik had een bewakende rol. Op tijd schakelen, dat is eigenlijk het belangrijkste wat je moet doen in zo’n omvangrijk project. Bij het fysieke bouwen van het distributiecentrum heb je te maken met externe partijen en diverse leveranciers, dat vereist geduld en coördinatie. Er was regelmatig een bouwoverleg. Ik heb trouwens een bouwkundig expert van buitenaf in de arm genomen voor de bouwtechnische zaken. Dat was eigenlijk het enige aan kennis wat we niet bij Technische Unie zelf in huis hadden."

 

Ben je een geboren projectleider?

"Projecten hebben mijn hart gestolen. Ik doe dat het liefste en heb er ook al veel gedaan. Je werkt naar iets toe, haalt mijlpalen en laat risico’s achter je. De kickmomenten die dat met zich meebrengt, dat ‘yes’-gevoel, vind ik heerlijk. Als projectleider moet je de grote lijnen kennen en voldoende inhoudelijke kennis hebben om te kunnen sturen. Mijn collega Nicole de Haan staat echt voor de ‘brains’ van het project. Zij speelde een heel belangrijke rol en was verantwoordelijk voor alle analyses die noodzakelijk waren. Voorwaarde voor mij was dan ook dat ik haar volledig ter beschikking had gedurende het gehele project. We deelden een werkkamer.

 

Alles bij elkaar is het een lang project geweest. Het heeft me vijf jaar van de straat gehouden. Dan moet je het thuisfront ook mee hebben. Werkweken van 70 tot 80 uur zaten er genoeg tussen. Op tijd rust nemen is dan belangrijk om het goed te kunnen volhouden.

  

Ik houd van een pragmatische aanpak en gebruik de bestaande theorieën rond het doen van projecten dan ook op die manier. Dit betekent dus niet dat ik de theorie naast me neerleg maar ook niet dat ik dit blindelings volg. Daar waar de theorie toegevoegde waarde aan de praktijk kan leveren heb ik dit wel degelijk toegepast. Op deze manier blijft de benodigde documentatie rondom een project compact en zinvol.

  

Over het algemeen is het project heel goed verlopen. De keren dat niet alle orders op tijd zijn uitgeleverd zijn op één hand te tellen en dan nog betrof het een gering aantal orderregels.

 

En nu aan de slag als Manager Distributiecentrum..

"Het uitvoeren van een lijnfunctie kent weer andere uitdagingen. Je werkt op een andere manier met mensen samen, want je bent lijnverantwoordelijke. Ik vind het leuk dat ik nu ook weer met de ontwikkeling van de mensen zelf bezig ben. En wat ik interessant vind is dat ik nu de sleutels in handen heb om zelf in de auto te gaan rijden die ik heb gebouwd. Veel dingen in het systeem kunnen nog beter en er zijn hiervoor al weer een aantal kleinere projecten opgestart. Eerst haal je de grote krenten uit de pap, nu worden de slagen die je maakt wat kleiner, maar niet minder leuk."

 

Hoe ben je als leidinggevende?

"Even terugkijkend naar de 360 graden analyse die naar aanleiding van de verkiezing is gemaakt merk ik op dat ik zelf toch vaak aan de voorzichtige kant zit. Ik praat graag in de wij-vorm en zou wat meer zelf naar voren mogen treden. In de analyse wordt dat ook bevestigd, die is ingevuld door een aantal mensen binnen Technische Unie waar ik veel mee samenwerk.

  

Ik ben nogal resultaatgericht en wil nog wel eens voor de muziek uitlopen. Ik ga dan sneller dan mijn omgeving kan bijbenen. Aan de andere kant ben ik wel duidelijk en noem man en paard. Zoals eerder genoemd ben ik erg van de pragmatiek en houd ik van kort en bondig.

Ik heb moeten leren om het juiste moment te vinden om de gang ergens in de brengen of juist wat af te remmen. Het werken in teams of zoals bij een project, dan moet je het de tijd gunnen om het te laten groeien. Het gaat stapje voor stapje. Dan krijg je over en weer respect.

Samenvatten, relativeren en richting geven, dat zijn toch wel de belangrijkste dingen die ik als manager doe."

 

Keer je ooit terug naar de ICT?

"Nee, waarschijnlijk niet. Ik heb sinds de overstap van ICT naar logistiek in 2005 wel geprobeerd het ICT-vak te blijven volgen. Dat lukte op een gegeven moment niet meer, de ontwikkelingen gaan snel en de tijd ontbrak. Nu is de weg terug lastiger geworden, maar dat is niet erg. Eigenlijk zijn ICT-ers en logistiekers hetzelfde type mens. Het zijn beide back office functionarissen en ook de manier van denken ligt in dezelfde lijn. Logistiek is een vakgebied waarbinnen je continue kunt blijven sleutelen en verbeteren."

  

Waar zie je kansen?

"Ik ben geen visionair maar zie wel veel ontwikkelingen en mogelijkheden. Logistiek zit wat mij betreft nu in een soortgelijk proces als ICT enige jaren geleden. Sinds de magische ‘e’ van e-business zijn intrede heeft gedaan kreeg het commerciële bedrijfsleven door dat er met ICT veel geld te verdienen viel. Rondom logistiek valt dit nu ook te bespeuren. Bij Technische Unie geven we hier vooral invulling aan middels additionele services, zoals installatielogistiek en bouwplaatslogistiek."

Reageer op dit artikel