blog

We gooien wat eten weg, maar gelukkig is er nog altijd ICT?!

Warehousing

Vorige week werden we weer opgeschrikt door het feit dat we zo geweldig veel eten weggooien. Dat is bekend; mijn moeder kan daar nog boos om worden, maar zij heeft de oorlog meegemaakt. Mijn Estlandse vriendin ook, maar zij kende de Russische bezetting en het eten was op de bon.

We gooien wat eten weg, maar gelukkig is er nog altijd ICT?!
Afval

In Estland wordt elk restje bewaard en het woord weggooien met betrekking tot eten bestaat volgens mij niet in het Ests. Een kwestie van mentaliteit dus, maar daar over later meer. We gooien volgens een onderzoek maar liefst zo’n twee miljard euro aan eten weg. Sterker nog, dat zou een derde zijn van wat we kopen. (lees ook: Logistiek gaat strijd aan met voedselverspilling juli 2006)

 

Bestedingspatroon

Dan frons ik even met de wenkbrauwen. We kopen dus met zijn allen zes miljard aan voedsel. Als we maar even uitgaan van 16 miljoen medelanders, dan besteden we ongeveer één euro per dag per persoon aan eten. Of er is iets mis met mijn bestedingspatroon of er is iets grondig mis met de cijfers. Een gevoel van “ongecijferdheid” steekt de kop op. Maar goed, twee miljard of wat dan ook blijft veel.

 

Verkeerd ingeschat

Weggooien is een minder mooi woord dan incourantie, dat op hetzelfde neerkomt. Wij gooien veel weg, de handel gooit veel weg en de industrie blijkbaar ook. Alhoewel die twee miljard of die een derde vreemd blijven. Incourantie is het gevolg van verkeerde markinschattingen inclusief mislukte productintroducties (het spul was toch niet zo lekker) en een verkeerde voorraadstrategie (verkeerde seriegroottes, verkeerde veiligheidsvoorraad). Hoe gaan we dat voorkomen?

 

Beginnen bij consument

Blijkbaar is de consument een verschrikkelijke weggooier dus gaan we daar mee beginnen. Zou IT hier bij helpen? Ik dacht het niet. Allereerst is daar de mentaliteit: als je honger hebt gehad, gooi je niks weg, zegt mijn moeder. En daar zit heel veel in. Natuurlijk koop ik ook wel eens wat nieuws om dan heel vaak tot de ontdekking te komen dat het weer rechtstreeks de GFT-bak in kan.

 

Verhouding prijs/ kwantiteit

Het tweede punt is de hoeveelheid die we kopen. Nou kunnen supermarkten ons veel wijs maken, maar het gros van de aangeboden spullen zijn niet gericht op kleine huishoudens. En kun je wel kleinere verpakkingen krijgen, dan kijk je verbijsterd naar de prijs/kwantiteits verhouding. Vergelijkt u in de supermarkt voor de grap de prijzen van groenten in glas. Kwantumkorting krijgt een afgrijselijke dimensie. Dus als echte Nederlander koop je meer dan je wilde. Sterker nog, het is gewoon financieel aantrekkelijker meer te kopen en later weg te gooien. Dan wordt een mentaliteitsverandering wel heel moeilijk, met of zonder ICT.

 

Vraagvoorspelling

Verplaatsen we het slagveld naar de supermarkt. Bij producten met een THT koopt een normale consument het product dat het langst houdbaar is. Afprijzen is een vreemd instrument. Een consument die nu een afgeprijsd puddinkje A koopt, hoeft morgen geen normaal geprijsd puddinkje A meer. Alles hangt af van de seriegrootte waarin de supermarkt bestelt en de veiligheidsvoorraad die hij aan wil houden. En daar komen inderdaad vraagvoorspellingen en analyses bij kijken. Nog steeds geen ICT maar wel kennis op het gebied van voorraad- en forecastmodellen.

 

Toepasbaarheid

Iets soortgelijks geldt voor de producent. En zeker voor de keten. In een boek over SCM* staat; we hebben al genoeg ICT, maar hoe pas je het toe. Ik geloof er helaas niet veel van dat ICT de oplossing gaat brengen. Misschien een hulpmiddel, maar met de huidige scan kassa’s heb je in principe data genoeg om een hele grote slag te slaan bij het terugdringen van weggooien (pardon incourantie). Als de consument echter het meeste weggooit van de twee miljard, dan mogen we het target als enigszins optimistisch beschouwen, zelfs met meedenkende, meepratende en zelfbestellende koelkasten.

 

* The relationship-driven Supply Chain, S. Emmett, B, Crocker, Gower, 2006

Reageer op dit artikel