blog

Te hoge veiligheidsvoorraden door miscommunicatie en onbegrip

Supply chain

In de praktijk stelt de directie van een bedrijf de gewenste servicegraad vast, bijvoorbeeld 98%. Het komt maar al te vaak voor dat voorraadplanners vervolgens een k-waarde van 2,05 hanteren, en daardoor onnodig hoge veiligheidsvoorraden aanhouden.

Te hoge veiligheidsvoorraden door miscommunicatie en onbegrip

 

In alle logistieke opleidingen en boeken komt hij wel voor: de klassieke formule voor het berekenen van de gewenste veiligheidsvoorraad.

De veiligheidsvoorraad wordt bepaald met behulp van de volgende formule:

vv = k  x σ
x √ l

waarin:

k  = de veiligheidsfactor die samenhangt met de gewenste servicegraad,

σ
=de standaarddeviatie van de vraag per eenheid en

l   = de levertijd in tijdseenheden.

De veiligheidsfactor wordt gekozen aan de hand van onderstaande tabel:

 


Servicegraad


Veiligheidsfactor

90%

1,28

95%

1,64

97,5%

1,96

98%

2,05

99%

2,33

 

Praktijk: gewenste servicegraad

In de praktijk komt het vaak voor dat de gewenste servicegraad door de directie van een bedrijf wordt vastgesteld. Een directie geeft bijvoorbeeld aan dat men een 98% servicelevel wil bereiken. Het komt maar al te vaak voor dat voorraadplanners dan vervolgens een k-waarde van 2,05 gaan hanteren. In deze vertaalslag van gewenst servicelevel naar de hoogte van de veiligheidsvoorraad wordt een aantal belangrijke vragen niet gesteld waardoor de resulterende veiligheidsvoorraad vaak te hoog is.

Enerzijds ontbreekt een aantal vragen aan de directie:

  • Is het gewenste servicelevel op order- of op orderlijn-niveau bedoeld?
  • Hoe wordt een orderlijn gewaardeerd als hij maar voor een deel (bijv. 75%) kan worden uitgeleverd (0%, 50%, 75%)?
  • Is het gewenste servicelevel een minimum eis op artikelnummer-niveau, of betreft het een gemiddelde over alle (voorraad)artikelen heen?
  • Hoe wordt omgegaan met orders voor artikelen die bewust niet uit voorraad worden geleverd?

Anderzijds ontbreekt het aan het juiste begrip voor de gehanteerde formule ter berekening van de veiligheidsvoorraad. Het betreft hier nl. de zogenaamde P1-servicegraad definitie, de kans om geen voorraadtekort te hebben gedurende de herbevoorradingscyclus (zie tevens Service level definities voor berekenen veiligheidsvoorraden’ ). Vergelijk nu maar eens een artikel dat 1 keer per jaar wordt besteld met een levertijd van 2 weken (een herbevoorradingscyclus van 1 jaar), en een artikel dat 12 keer per jaar wordt besteld met dezelfde levertijd (met dus een herbevoorradingscyclus van 1 maand). Bij het eerste artikel is er maar 1 keer per jaar een kans op misgrijpen, bij het tweede artikel treed die kans 12 keer per jaar op, uitgaand van een normaal verdeeld vraagpatroon zonder uitschieters.

Een directie is niet geïnteresseerd in herbevoorradingscycli en geeft in de regel een gewenst servicelevel op jaarbasis. Zeker bij het artikel met een herbevoorradingscylus van 1 maand, levert de vertaalslag naar een k-waarde van 2,05 door de voorraadplanner dus een te hoge veiligheidsvoorraad op.

De veiligheidsvoorraad kan nog verder omlaag indien het gewenste servicelevel:

  • op orderlijn- of artikelniveau is i.p.v. op orderniveau,
  • een gemiddelde waarde over alle voorraadartikelen betreft.

ERP-systemen

Denk nu niet dat de belangrijkste ERP-systemen dit allemaal wel hebben opgelost en dat je je daar dus geen zorgen over hoeft te maken. Dat is namelijk niet zo. In tegenstelling tot wat je zou verwachten hanteren de voornaamste ERP-systemen standaard de zogenaamde P1-servicegraad definitie i.p.v. de meestal gewenste P2-definitie. Dit is een belangrijke reden waarom dedicated add-ons die wel de P2-definitie hanteren, in staat zijn om de voorraden te reduceren.
Lees ook: De formule van Camp is nog steeds actueel! (Dossierartikelen, 29 sep 2006)


Meer over veiligheidsvoorraad op Logistiek.nl…

Reageer op dit artikel