blog

Bindingsangst verlamt supply chain integratie

Supply chain

Supply chain integratie, oftewel het geautomatiseerd uitwisselen van gegevens tussen bedrijven, is het meest taaie onderdeel van supply chain management. IT-technisch is het complex – welk protocol spreek je af – maar er is nog een veel grotere hobbel.

Bindingsangst verlamt supply chain integratie

Een tijdje terug zat ik bij een discussie tussen bedrijven uit de sierteeltketen. Deze bedrijven zagen allemaal heel goed het voordeel van supply chain integratie. Sterker nog: de anekdotes over misverstanden en problemen als gevolg van het niet uitwisselen van gegevens, vlogen over tafel. ‘Soms hebben we geen idee wat een vrachtwagen bij ons komt doen.’ Toch kwam integratie in de branche nog nauwelijks tot stand.

 

Nu is de technische kant van B2B-integratie ook behoorlijk complex. Het valt niet mee om een transportorder van ene bedrijf automatisch in het ERP-systeem van het andere bedrijf te laten lopen. Je moet afspraken maken over de opbouw van een bericht en de notatiewijze (Is het ’27 nov 2007′ of 271107′). Je moet software hebben voor het versturen en ontvangen van berichten (Wat als bericht onvolledig is?).Je moet kiezen via welk medium je de gegevens gaat versturen (EDI of XML). Etc.

 

Het irritante is dat áls je bovenstaande afspraken dan eindelijk met één van je ketenpartners hebt gemaakt, dat dan andere partijen in de keten dezelfde soort afspraken hebben gemaakt, maar nét even anders. Moet je vervolgens met je branchegenoten gaan zitten steggelen over wat hét uitwisselingsprotocol voor de hele branche moet worden, want iedereen wil natuurlijk dat zijn oplossing tot standaard wordt verheven.

 

Gelukkig zijn, onder aanvoering van organisaties als GS1, in de meeste sectoren inmiddels zulke B2B-protocollen wel opgesteld. Zo ook in de sierteeltketen. Dat was het probleem dan ook niet, bleek tijdens de discussie.

 

Het hete hangijzer was dat niemand als eerste het B2B-avontuur wilde aangaan. Er heerste een soort bindingsangst, uit onzekerheid of de investering wel werd terugverdiend. Bedrijven keken de kat uit de boom en wachtten liever tot een andere partij de beginnersfouten had gemaakt en een ‘best practice’ had neerzet.

 

De angel van het B2B-probleem kortom blijkt niet de technische maar de ondernemingskant van de zaak te zijn. Wat levert het op? Wat zijn de kosten? Is er genoeg vertrouwen tussen partners? Wie betaalt wat? Wie neemt het initiatief?

 

Pas als er een pionier opstaat die keihard aantoont dat de kosten daadwerkelijk worden terugverdiend, volgt de rest van de branche. Maar wie is die pionier? Wie overwint als eerste zijn bindingsangst?

 

Lees ook:

Reageer op dit artikel