blog

Egoïsme als hindernis voor duurzame distributie

Distributie

Ik werkte recentelijk voor een fabrikant die levert aan retailers. De fabrikant werd in staat gesteld om de voorraad van zijn producten in de magazijnen van de retailer te ‘beheren’. Helaas werden de vrijheidsgraden voor de fabrikant zodanig beperkt dat het juist kostenverhogend uitpakte. Ik doe daarom een oproep aan de machthebbers in de keten.

Distributieprocessen spelen zich maar zelden af binnen een enkel bedrijf. Wil je met distributie iets aan duurzaamheid doen, dan gaat het dus al snel over logistieke samenwerking. Niet het meest gemakkelijke onderwerp. Maar wil je echt iets bereiken, dan zul je die drempel moeten overwinnen. Over grensoverschrijdende samenwerking kun je boeken vol schrijven. Niet doen. Laten we het middel blog eens gebruiken om wat ideeën uit te wisselen.

 

Machtsverhoudingen

Gelukkig is het zo dat binnen distributie de kosten en de carbon footprint sterk samenhangen. Bespaar je kosten, dan ben je al snel ook duurzamer bezig. Maar om daarin iets te bereiken moet je meestal wel bereid zijn om over de grens van je eigen bedrijf heen te kijken.

 

Aangezien de mate waarin samenwerking tot stand kan komen volgens mij samenhangt met de machtsverhoudingen in de keten, is hier een belangrijke rol weggelegd voor die partijen die een machtige positie in een keten innemen. Een verantwoordelijkheid die ik ze helaas nog niet snel zie nemen. Met enige terughoudendheid durf ik te stellen dat er eerder sprake is van egoïsme.

 

Een voorbeeld

Ik werkte recentelijk voor een fabrikant die levert aan de retailers in Nederland. De fabrikant werd in staat gesteld om de voorraad van zijn producten in de magazijnen van de retailer te ‘beheren’. Maar de vrijheidsgraden voor de fabrikant werden door de retailer beperkt. En wel zodanig dat het geregeld voorkwam dat er meerdere malen per dag een DC met (veel) minder dan een full truck load werd beleverd, terwijl die dc’s voldoende volume deden om met full truck loads aan te leveren. Veel langzaamlopers werden dientengevolge zelfs met minder dan 1 pallet beleverd (ja, de verkopen waren meestal ruim voldoende om binnen de houdbaarheid zonder risico een hele pallet te verkopen).

 

Argument van de retailer: minder werkkapitaal (voor de retailer) en minder DC capaciteit nodig. In de praktijk bleek het onbespreekbaar om parameters te veranderen. Gevolg: vele inefficiënte ritten en volgens mij een onnodig complex ontvangstproces bij de retailer. Heb ik het nog niet over de gevolgen voor de administratieve afhandeling, zoals voorraadadministratie, tracking & tracing.

Wat mij betreft een typisch voorbeeld van suboptimalisatie die kostenverhogend werkt in de keten en een onnodig grote carbon footprint tot gevolg heeft. Nergens goed voor en de impact op het werkkapitaal en benodigde magazijnruimte is ten minste zeer twijfelachtig (zie daarvoor het werk van Piet van der Vlist: ketensynchronisatie).

 

Oproep aan de machthebbers

Ik roep de ‘machthebbers’ in de keten op om hun blik te verruimen en kansen te benutten om -naast hun eigen kosten ook- de ketenkosten te verlagen en tegelijkertijd de duurzaamheid van de distributie te verhogen.

 

Loopt u ook aan tegen dit soort hindernissen? Of heeft u een manier gevonden om die hindernis te nemen, waar anderen ook iets aan kunnen hebben? Of bent u een ‘machthebber’ die het tegendeel kan aantonen? Of begrijpt u wèl waarom het niet tot een betere samenwerking komt.

Deel uw ervaringen. Misschien wordt onze wereld er weer een stukje beter van.

Reageer op dit artikel