artikel

Redacteur test vier verschillende Auto-ID-methodes

Warehousing

Hoe snel kan een onervaren uitzendkracht een orderverzamelklus onder de knie krijgen? Redacteur Martin Althoff ging ‘undercover’ en toetste in de praktijk vier verschillende methodes: de RFID-tagwatch, voicepicking, pick-to-color en barcode–scanning. Voicepicking blijkt een crime voor beginners: ‘Wat zegt ze?’

Artikel oorspronkelijk gepubliceerd in Transport+Opslag op 1 maart 2008.

Mijn opdracht is eenvoudig: ‘Ga als onervaren uitzendkracht orderverzamelen bij een viertal warehouses. Onderzoek hoe het orderverzamelsysteem daar werkt en hoe snel je de desbetreffende methode oppikt. Let daarbij ook op de kwaliteit en effectiviteit van de instructie.’ Dat betekende in de praktijk tripjes naar achtereenvolgens Nedac Sorbo voor de RFID-tagwatch, Schuitema voor voicepicking, Rensa voor pick-to-color en tenslotte OPG voor barcodescanning.
 

Mijn komst als pseudo-uitzendkracht is bekend bij de warehousemanagers van de vier bedrijven, maar niet bij het personeel waarmee moet worden samengewerkt. Dat maakt mijn oefening zo mogelijk nog interessanter. Instructies en hulp krijg je op de werkvloer namelijk niet alleen van de (standaard)coach, maar ook van je collega’s. En ik moet eerlijk zeggen: hun bereidheid om mij als nieuweling behulpzaam te zijn, is groot, al was het maar door een pen of snijmesje ter beschikking te stellen of simpel de weg te wijzen. Ik op mijn beurt heb me voorgenomen mijn uiterste best te doen. Natuurlijk is het snel oppikken van de werkzaamheden afhankelijk van een goede instructie en de moeilijkheidsgraad van het orderverzamelproces, maar ook mijn motivatie en kennisniveau spelen een cruciale rol. Want iedereen weet: een ongemotiveerde dwarsligger met telproblemen zal het orderverzamelen nooit onder de knie krijgen, net als iemand die slecht leest. Hoe zal ik het eraf brengen?
 

Conclusie

Om de vier verschillende methodes in de praktijk te onderzoeken, heb ik gedurende een halve ochtend of middag in de magazijnen van de betreffende bedrijven gewerkt. In zijn algemeenheid kan worden gezegd dat de instructie bij de bedrijven goed tot zeer goed was. Op één bedrijf na was er sprake van een speciaal daarvoor aangestelde mentor of coach. Mijn ervaringen met de verschillende orderverzamelsystemen zijn heel uiteenlopend. Voicepicking is met afstand het lastigst om in korte tijd aan te leren: ‘Wat zegt ze?’ Een halve ochtend is echt te weinig om alle ins en outs volledig onder de knie te krijgen. Dat maakt het systeem minder geschikt voor een snelle, productieve inwerking van onervaren (uitzend)krachten. Toch wordt het voor mijn gevoel na een paar rondes wel steeds leuker om te doen. Mijn persoonlijke favoriet is de RFID-tagwatch. Mijn volledige ervaringen leest u op de volgende vier pagina’s.

 

RFID-TAGWATCH; ‘HOE LAAT IS HET? ‘

Bij de Nedac Sorbo-dependance in Duiven kijk ik om de haverklap op het polshorloge. Niet om te zien hoe laat het is, maar ik werk daar met de RFID-tagwatch van Logistore. Het devies daar is: op tijd beginnen en de klantbestellingen snel en efficiënt afhandelen. Desondanks is de werksfeer ontspannen.

Ik ben rechtshandig en de tagwatch wordt daarom door warehousemanager Gerard Esseling met klittenband losjes om mijn linkerpols gegespt. Het klittenband biedt in principe voldoende houvast voor de tagwatch, maar af en toe wil er wel eens een apparaat per ongeluk achter een stellingstaander haken en dan valt het stuk op de grond. Daarom klemt Esseling er ook nog een rubber beschermkapje op. Een draadje voorkomt dat de tagwatch op de grond kan vallen. 
 

Tags

De tagwatch wordt draadloos ingelogd in het WMS. Kwestie van deze tegen de inlogtag houden. Het lcd-schermpje toont de tekst: ‘Ready’. Vanaf dat moment ben ik operationeel, maar zie nog niet wat ik moet doen. We lopen naar een centraal opdrachtpunt met RFID-tags in het midden van het magazijn. Onderweg pak ik alvast een handpallettruck mee met een lege Europallet. Op de handpallettruck zitten ook een aantal RFID-tags. Ik gebruik alleen de bovenste waar ‘Enter’ op staat. Bij het centrale station scan ik de opdrachtentag en de ‘entertag’ op de handpallettruck. Direct daarna wordt er een klantenlabel uitgeprint, dat ik voorlopig in mijn borstzak stop. Het betreft een verzamelopdracht voor een supermarktketen in Delft. “Goed bewaren”, zegt Esseling. “Die heb je straks nodig als deze orders zijn afgehandeld.”
 

Volgeladen

Op het lcd-schermpje van de tagwatch verschijnt de eerste opdrachtregel van een lange serie van 32. “Dat is een flinke order”, stelt Esseling vast. Daaronder staat dat ik naar stellinglocatie AS-8A-2B moet. Daar houd ik de tagwatch tegen de corresponderende locatietag onder de stellingligger. Een zacht piepje bevestigt dat de locatie correct is. Op de onderste regel van het LCD-display staat ‘pak 2 DZ’.

Dus pak ik twee dozen en leg deze op de pallet. “Wel netjes binnen de contouren van de pallet stapelen”, raadt Esseling mij aan. “Anders past niet alles erop.” Nadat de tagwatch weer tegen de ‘entertag’ op de pallettruck is gehouden, verschijnt de tweede orderregel. Ik moet naar de volgende gang. Daar houd ik de tagwatch weer tegen de locatietag en lees: ‘pak 3 DZ’. Deze gaan weer op de pallet.

Zo lopen we van locatie naar locatie en halverwege orderregel 16 is de pallet echt helemaal vol. Nog meer en de boel valt eraf.

Esseling raadt mij aan naar het centrale invoerpunt te gaan en deze bestelling bij de desbetreffende tag af te boeken. Er rolt een nieuw label voor dezelfde klant uit de printer met een opvolgend nummer. Deze berg ik weer op in mijn jaszak. De volle palletlading zet ik netjes af bij de expeditie en plak het eerste klantenlabel goed zichtbaar op één van de dozen. Daarna log ik weer in bij het centrale meldpunt en kan weer verdergaan met de resterende orderregels.
 

Evaluatie

Na één ronde heb ik het al onder de knie. Esseling laat mij verder alleen. Voor vragen kan ik ook altijd een ervaren collega raadplegen. De werkmethode is zeer snel aan te leren en is dus zeer geschikt voor nieuwelingen die tijdens een piekperiode snel productief moeten zijn. Telfouten zijn hier niet mogelijk, want alles wordt op de expeditie nageteld. De tagwatch is licht. Ik merk amper dat ik hem draag. Het display geeft in maximaal drie regels de noodzakelijke informatie.

 

VOICEPICKING: ‘WAT ZEGT ZE?’

Orderverzamelen met een spraaksysteem vergt van alle methodes beslist de meeste voorbereiding, zoals een uitgebreide inregeling. Daarna zegt een stem via de headset wat je precies moet doen. De beide handen zijn volledig vrij om de artikelen te pakken. Klinkt eenvoudig, maar het vraagt de nodige gewenning.
 

Hoofdcoördinator voicepicking Arturo Marcano van het distributiecentrum van Schuitema in Elst werkt altijd alle nieuwelingen in. Hij overhandigt mij een headset en een zend/ontvangterminal aan een buikriem. Daarna sluit hij ook nog een externe terminal met lcd-scherm aan en de inregelprocedure kan beginnen. Allereerst wordt het storende omgevingsgeluid gemeten en weggefilterd. Daarna wordt mijn stemgeluid geanalyseerd en geïdentificeerd. Iedere stem is namelijk als een unieke vingerafdruk.
 

Spraakverwarring

Op het display verschijnen een reeks getallen en 85 korte commando’s van de orderverzameldialoog die ik allemaal tot driemaal toe luid en duidelijk moet uitspreken. Dit vergt een saai half uurtje. Daarna draagt de vrouwelijke stem mij op een rolcontainer met tien klapkratten te pakken en stuurt mij naar gangpad B1. Ik ben onbekend met de lay-out van de tabakswarenzone en voel me een kat in een vreemd pakhuis. Met een beetje hulp van instructeur Marcano word ik in het juiste gangpad gedirigeerd. Met het commando ‘OK’ bevestig ik er helemaal klaar voor te zijn. De stem noemt een locatienummer en daar gaat het direct al fout. Ik hoor overduidelijk dat ik naar locatie ‘24-1-D’ moet gaan, Volgens de meeluisterende Marcano is dat ‘24-1-B’. Fonetisch klinkt de ‘B’ vrijwel als een ‘D’. Hetzelfde geldt voor de ‘A’ en de ‘H’. Dat is volgens hem een kleine tekortkoming van het systeem. Als het toch ‘D’ was geweest, wordt er door het systeem ‘DD’ omgeroepen. ‘Moet je maar net even weten’, antwoord ik hem. Waarop het systeem prompt via de headset reageert met de opmerking: ‘Commando niet herkend’. Zomaar wat praten tijdens het orderverzamelen is dus niet goed mogelijk. Het systeem reageert op alles wat je zegt, maar herkent slechts de voorgeprogrammeerde commando’s.
 

Marcano wijst mij op de pauzetoets op de terminal. Als ik deze indruk, kan ik vrijuit met hem praten. Ik kan desgewenst ook pauzeren door ‘commando pauze’ te zeggen. Om weer verder te gaan druk ik wederom op pauze, of zeg: ‘commando wakker worden’.

Onder de picklocatie staat een tweecijferig controlegetal 27, dat ik uitspreek als ‘twee-zeven’. Hierna krijg ik te horen: ‘Pak 2 colli’. Deze plaats ik in een klapkrat en bevestig de handeling met ‘OK’. Direct daarna krijg ik de volgende locatie door en spreek het bijbehorende controlegetal in. Ik pak en bevestig vijf colli, enzovoort. De hele opdracht blijkt 32 orderregels te omvatten.
 

Het WMS heeft een logische looproute in de orderverzamelzone uitgestippeld, zodat ik zo min mogelijk overbodige meters afleg. Toch doe ik er voor mijn

gevoel erg lang over tot ik de laatste orderregel heb afgehandeld. Afsluitend word ik door de vrouwen-stem naar een printer verwezen. Daar leg ik het klantenlabel op het bovenste kratje en rijd de volle rolcontainer naar het afzetgebied. Pas in de allerlaatste ronde begin ik het een beetje door te krijgen en zelfs leuk te vinden.
 

Evaluatie

Een ervaren kracht doet gemiddeld 500 orderregels per uur; ik deed ruim een half uur over slechts 32 orderregels. De onbekendheid met de gangpaden en de locatienummers spelen mij –parten. De stem klinkt ook niet altijd even duidelijk. Bovendien pak ik niet alle artikelen netjes in de kratten, waardoor er regelmatig wat op de grond valt. Dit alles vergt in verhouding veel tijd en gewenning. Mijn inwerkperiode duurt amper twee uur. Normaalgesproken trekt Marcano twee dagen uit voor nieuwelingen

 

PICK-TO-COLOR EN HANDSCANNER: ‘KLEUR BEKENNEN’

Pick-to-color is strikt genomen geen orderverzamelmethode, maar meer een handig hulpmiddel om gangpaden en picklocaties met behulp van gekleurde lampen en legbordschappen snel te vinden. In combinatie met bij voorbeeld RF-barcode handscanners komt dit orderverzamelsysteem een snelle inwerktijd en orderafhandeling beslist ten goede, tenzij je kleurenblind bent.

Logistiek mentor en coach Luca Albano van Rensa in Didam is verantwoordelijk voor het inwerken van alle nieuwe krachten in de diverse orderverzamelzones van deze groothandel in installatietechnische artikelen. Rensa heeft meerdere orderverzameltechnieken in huis. Voor de fastmovers wordt op de begane grond hoofdzakelijk pick-to-light (PTL) toegepast. Op de gehele bovenverdieping ligt een aanzienlijke mix van slow- en mediummovers, die hier met behulp van RF-barcodescanning in vier verschillende zones worden verzameld. Het betreft hier draadloze pistolgrip handscanners. Het parallelle pick-to-colorsysteem (PTC) zorgt ervoor dat iedere orderverzamelaar in één oogopslag ziet waar de desbetreffende picklocaties in de gekleurde legbordstellingen zijn.
 

Kleuren

Gewapend met een persoonlijke handscanner loop ik met mijn instructeur naar de PTC-afdeling. De eerste handeling daar betreft het activeren van de pickzone met de handscanner, waarna het spel kan beginnen. Mijn scanner geeft aan dat ik een rode orderverzamelaar ben. Met andere woorden: ik moet op alle rode lampen van het PTC letten. Het systeem kent vier kleuren, wat inhoudt dat er ook vier verschillende orderverzamelaars gelijktijdig in dezelfde zone actief kunnen zijn. Via een rollenbaansysteem worden de kunststof klantenkratten in een gestage stroom aangevoerd. Deze zijn allemaal van een barcode voorzien. Het WMS heeft al aan iedere order een specifieke klantenkrat gekoppeld.
 

Herhaling

Ik pak een krat en plaats deze op een orderverzamelkar en scan de barcode. Direct daarna gaan er twee rode lampjes boven de gangpaden ‘FG’ en ‘GH’ tussen de legbordstellingen branden. Daar aangekomen scan ik de barcode van het desbetreffende gangpad. Op het LCD-scherm lees ik de picklocatie 45a binnen een groen kader. De groene kaderkleur correspondeert met alle groene schappen aan die zijde. “De even nummers zijn rechts en de oneven nummers zijn links in het gangpad”, legt Luca Albano uit. Op die wijze vind ik razendsnel de picklocatie. Daar scan ik de barcodesticker van positie 45a. Op het scannerdisplay verschijnt het pickaantal: 100. In dit vakje liggen plastic zakjes met fiberringetjes van 100 stuks. Dat wil dus zeggen dat ik er één zakje uit moet nemen. Ik scan ter bevestiging nogmaals de barcodesticker en plaats de order in de klantenkrat. Op het display verschijnt direct de volgende orderregel. Bij het tweede rode lampje wordt de barcodesticker van gangpad ‘GH’ aangescand. Op het display verschijnt de locatiecode 22 in een zwart kader. Ik moet nu dus een van de zwart gemarkeerde schappen aan de rechterzijde hebben en ga naar locatie 22. Na het aanscannen van de locatiebarcode verschijnt het getal 1. In het schap liggen klokthermostaten, waarvan ik er één pak. Na de bevestiging blijkt dat deze order is afgehandeld en plaats ik de klantenkrat op de hoofdrollenbaan. Alle volgende opdrachten zijn in essentie een herhaling van zetten.
 

Evaluatie

Deze PTC/barcode orderverzamelmethode is zeer snel op te pikken. Telfouten blijven wel mogelijk. Luca Albano vindt dat een ervaren kracht minimaal 50 orderregels per uur moet verwerken. Dat kan ik gemakkelijk halen. Mijn mentor stelt dat ik nu nog fris ben, maar dat het tempo over een shift van acht uur beslist niet constant zal zijn.

De zware handscanner is lastig bij het verzamelen van grotere aantallen. Deze moet dus regelmatig terzijde worden gelegd om de handen vrij te krijgen.

VINGER/POLS-BARCODESCANNER: ‘VINGER AAN DE POLS’

De farmaceutische groothandel OPG verzamelt haar orders met RF-vinger/pols-

barcodescanners. Daarmee heb je in ieder geval beide handen vrij om de vele kleine

medicijndoosjes te hanteren. Op die kleine doosjes staan dan ook allemaal kleine priegelige barcodestickertjes. Geen klusje dus voor bijzienden.

Ik meld me bij het dc in Oss, waar ik tijdelijk als orderverzamelaar aan het werk ga. Logistiek manager en ingenieur Koen Gudde is voor deze gelegenheid mijn instructeur. Normaalgesproken worden nieuwe krachten geselecteerd en geïnstrueerd door het in-company uitzendbureau. Aan de hand van een paar testjes filteren zij de geschikte kandidaten voor de orderverzamelfunctie eruit. Die fase mag ik dus overslaan. In plaats van een uitgebreide rondleiding moet ik het doen met een bedrijfsfilm die de activiteiten en processen van OPG Groothandel illustreert. Ook de verschillende orderverzamelzones worden belicht, zodat ik alvast een beeld krijg wat me straks staat te wachten. Via diverse elektronisch bewaakte deuren en poortjes betreden we het magazijn. “Dat is vanwege de hygiëne en de aanwezigheid van medicijnen en opiaten in ons dc”, verklaart Gudde de strenge voorzorgsmaatregelen.
 

Robocop

Koen Gudde heeft mijn komst kennelijk al voorbereid, want ik ben al onder zijn naam aangemeld in het systeem. OPG werkt overigens niet met een WMS, maar gebruikt daartoe het ERP van JD Edwards met middelware van Methec voor de scanners. De polsterminal gaat om mijn linkerpols en de scanner schuif ik om mijn linker wijsvinger. Ik voel me net Robocop. Ik pak een orderverzamelkar, scan deze en plaats daarop zes kunststof klantenkratten, die ter identificatie ook worden gescand. Daarna gaan we naar één van de vele de orderverzamelzones die het dc rijk is. Het lcd-scherm op de polsterminal toont het zonenummer, de ganglocatie en de exacte picklocatie, die uit een relatief lange cijfer/lettercombinatie bestaat. De cryptisch ogende schermmelding kent wel logica. De even nummers liggen links en de laatste twee cijfers geven de schappositie aan. Als je daaraan gewend bent, vind je de picklocatie snel, maar zover ben ik in dit stadium nog even niet. In dit dc moet de kleine barcode op het te picken artikeldoosje worden ge-scand. Daarna verschijnt de melding hoeveel ervan gepickt moeten worden. Ja hoor, gelijk 20 stuks aspirines. Dat is bij elkaar twee hele handen vol.

   

Netjes inpakken

Het display toont het klantenbaknummer. Daar laat ik alles invallen, maar het is de bedoeling dat alles er netjes in wordt gepakt, want er komt straks nog veel meer bij. ‘Anders past het niet in het krat’, waarschuwt mijn coach. Vervolgens scan ik de barcode op de klantenbox om deze orderregel te bevestigen.

Direct daarna volgt de volgende opdrachtregel. Het systeem is zo ingeregeld dat ik zo min mogelijk hoef te lopen om alle orders van deze run af te werken. Voor mijn gevoel doe ik het goed. Het feit dat mijn coach mij even alleen laat werken, bevestigt dat vermoeden.

De volle bakken worden door mij op de uitslagconveyorbaan geplaatst. De volgende runs zijn een herhaling van zetten van de eerste ronde.

 

Evaluatie

Barcodescanning is eenvoudig aan te leren. Een ervaren orderverzamelaar scoort bij OPG gemiddeld 115 regels per uur; ik de helft. De vinger/-pols-scanner maakt het mogelijk met beide handen vrij te werken. De polsterminal vind ik best zwaar en het klittenband knelt mijn bloedsomloop af. Als ik deze wat losser maak, schuift de terminal door zijn gewicht weg. De huidige ultradunne mobiele telefoons en PDA’s (personal digital assistants) bezitten veel meer functies. Dan zou je verwachten dat de fabrikanten deze scanners ook veel kleiner en lichter moeten kunnen maken?

 

AIDC-DAGEN 2008

Meer weten over ‘Papierloze orderverzamelsystemen, Automatische Identificatie, Data

Collectie, Tracking & Tracing’?

Bezoek dan de AIDC-dagen op 27 maart aanstaande in Arnhem/Papendal. Het evenement is een combinatie van vakbeurs en praktijkgerichte lezingenprogramma’s.

Info: www.microcentrum.nl

Reageer op dit artikel