De overheid heeft 3,5 miljoen euro beschikbaar gesteld om het slechte imago van de logistieke sector op te poetsen. Aan Alain de Botton is het geld niet meer besteed. Hij is al sinds het schrijven van zijn boek Ode aan de arbeid onder de indruk van de logistieke sector. "Dat vissen die enkele continenten verderop uit het water zijn gehaald binnen een aantal uren hier in een loods in Northampshire kunnen liggen is het bewijs van niets minder dan logistieke genialiteit", schrijft de filosoof in zijn boek.
 

Wat was de reden voor dit boek? Wat wilt u bereiken?
"Ik wilde de werkende wereld eens in de schijnwerpers zetten. Stel je voor dat een buitenaards wezen hier op aarde landt en probeert te begrijpen wat mensen doen door de literatuur van vandaag de dag te lezen. Dan zou hij de indruk krijgen dat mensen niets anders doen dan verliefd worden en soms een moord plegen op deze of gene. Maar wat we natuurlijk werkelijk doen is naar het werk gaan. En dat ‘werk' is nauwelijks zichtbaar in kunst. Het verschijnt op de nieuwspagina's in kranten, maar dan voornamelijk als een economisch fenomeen en niet als een meeromvattend ‘menselijk' fenomeen. Dus om kort te zijn: ik wilde een boek schrijven dat onze ogen zou openen voor zowel de schoonheid als de dikwijls voorkomende verschrikkingen van de werkende wereld."
 

Waarom wilde u juist een warehouse bezoeken?
"Ik wilde de logistieke sector bezoeken omdat hier zoveel zaken bij elkaar komen die voor mij het moderne leven representeren. De factoren die deze tijd vormgeven zijn snelheid en technologie, en dat is waar logistiek op gebaseerd is.
"Twee eeuwen geleden zouden onze voorvaderen de precieze historie en herkomst hebben gekend van bijna alle dingen die ze aten of bezaten. Ze zouden het varken, de timmerman, de wever, het weefgetouw en de melkmeid hebben gekend. Het aantal goederen dat we kunnen kopen, is sindsdien exponentieel gegroeid, maar ons begrip over de oorsprong daarvan is steeds vager geworden. We zijn volledig losgeraakt van de productie en distributie van onze goederen. Dat is een proces van vervreemding waardoor we ons niet meer kunnen verwonderen en dankbaar tonen. Ik wilde me in de logistiek verdiepen om die verbinding te herstellen. Om de lijn te volgen van fabrikant tot consument, een lijn die in handen is van de logistieke sector. Daarnaast wilde ik de grote prestaties van deze sector bewonderen, zoals de ‘cool corridor' tussen Afrika en Europa waarlangs snijbloemen en groenten reizen, de FedEx-hub in Memphis, Tennessee en de ontwikkeling van de golfkartondoos."
 

Wat is uw ogen de oorzaak van het slechte imago van de logistieke sector?
"De hoofdoorzaak is onzichtbaarheid. Mensen denken niet genoeg na over de rol van logistiek in het verschaffen van de goederen die ze nodig hebben. Ze staan niet genoeg open voor de schoonheid en passie van louter ‘leveren'.

Alain de Botton (39)   Voor zijn boek Ode aan de arbeid trok Alain de Botton samen met een fotograaf twee jaar lang de wereld rond. Het boek bestaat voor een deel dan ook uit een fotoreportage      In zijn boek Ode aan de arbeid volgt Alain de Botton verschillende mannen en vrouwen tijdens hun werkzaamheden. Hij observeert onder meer de spotters van zeeschepen in de Londense haven, verwondert zich in een supermarkt-dc en volgt de logistieke keten vanaf de tonijnvissers op de Malediven tot aan het schap in een Londense supermarkt.   Het boek is in januari 2009 verschenen bij uitgeverij Atlas en telt 352 pagina's. Lees de weblog over dit boek: www.logistiek.nl/odeaandearbeid

"In andere woorden: de logistieke sector heeft behoefte aan artiesten en fotografen en filmmakers en theoretici. De sector heeft mensen nodig die zorgen voor glamour, op dezelfde manier waarop in voorgaande eeuwen ingenieurs werden omgeven met glamour. Dat gebeurde toen vanuit de gedachte dat menselijk talent en vernuft evenzeer aanwezig is in het ontwerp van een wiel of brug dan in het maken van een gedicht of het vak van arts."
 

Kunnen we dit probleem oplossen? 
"Ik zou de sector willen adviseren om een hele reeks kunstenaars uit verschillende disciplines in de warehouses en langs de transportroutes uit te nodigen. Er zou bijvoorbeeld een film kunnen worden gemaakt over bloemen en Afrika of over kreeften en FedEx. Iemand zou een boek kunnen schrijven over het transport van ijzererts van Australië naar de Japanse autofabrikanten. Dit zijn prachtige verhalen, maar de meeste artiesten doen er niets mee omdat de logistieke sector ze niet daartoe uitnodigt.
  
"Ik heb zes maanden elke dag geprobeerd om een warehouse binnen te komen, en uiteindelijk is dat alleen gelukt dankzij stom toeval: de zus van een vriend liet me naar binnen. De logistiek moet inzien dat artiesten de ogen en de oren van de wereld zijn, en de sector moet zichzelf ontvankelijk voor hen maken."