blog

Thuisbezorgd: Hoe win-win in de supply chain verloren gaat

Supply chain 1512

Er is een ketenconflict tussen Thuisbezorgd en de restaurants die daarbij aangesloten zijn. De webportal heeft haar commissie eenzijdig verhoogd en de restaurants zien zich genoodzaakt die rekening te betalen. Een interestante vraag is waarom een formule die een duidelijke meerwaarde voor alle ketenpartijen creëerde, nu opeens zo zelfzuchtig opereert.

Thuisbezorgd: Hoe win-win in de supply chain verloren gaat

Het basisidee van Thuisbezorgd, onderdeel van het beursgenoteerde Takeway.com, is even simpel als krachtig. Klanten wordt een internetportal aangeboden waarop ze kunnen kiezen uit thuisbrengmaaltijden van diverse restaurants uit de buurt. Middels het geboden betaal- en keuzegemak creëert Thuisbezorgd een duidelijke klantwaarde. Het is immers veel gemakkelijker om naar één vertrouwde site te gaan dan een groot aantal lokale sites af te struinen.

Leverancierswaarde

Ook voor de restaurants was het aantrekkelijk om zich aan te sluiten bij Thuisbezorgd. Immers als je onderdeel van een netwerk uitmaakt dan wordt je bereik veel groter; klanten die jou niet kennen komen je toch tegen onder een voor hun vertrouwd merk. Bovendien is het voor een restaurant makkelijker om je bij een professionele portal aan te sluiten dan dat je in je eentje de snelle internetontwikkelingen moet bijhouden. Kortom, ook voor de leveranciers creëerde Thuisbezorgd een duidelijke meerwaarde.

 

Lees meer blogs van Jack van der Veen

 

Groeimarkt

Natuurlijk mocht ook Thuisbezorgd iets verdienen aan de door hun geleverde diensten. Daarvoor rekende ze een commissie bovenop de prijs van de restaurants, eerst 6% en later 12%. Waar een duidelijke meerwaarde wordt gecreëerd en waar een groeimarkt is, zoals in het thuisbrengen van maaltijden, bestaat er natuurlijk een mogelijkheid om iedereen mee te laten profiteren. En zo werd er een echte win-win supply chain geboren. De stormachtige groei van Thuisbezorgd laat zich daaruit goed verklaren.

Macht

Ondanks de geschetste win-win situatie wordt er in toenemende mate gemopperd door de restaurants omdat de macht van Thuisbezorgd steeds groter wordt. En ze schromen niet om die macht te gebruiken. Zo is er bijvoorbeeld een pariteitsclausule waarmee een restaurant de producten op een eigen site niet goedkoper mag aanbieden dan via Thuisbezorgd. Dat nu eenzijdig de gevraagde commissie wordt opgevoerd tot 13% is voor veel restaurants de spreekwoordelijke druppel.

Eten

Thuisbezorgd zelf verdedigd de genomen maatregelen met te vermelden ze helemaal geen winst maken en dat het in de moordende internationale markt waarin ze opereren een kwestie is van “eten of gegeten worden”. In feite is de strategie kraakhelder: er is heel veel geld nodig om een dominante marktpositie te veroveren. Dan wordt onder andere gedaan door heel hard aan het merk te bouwen (bijvoorbeeld via peperdure commercials) en door kleinere partijen over te nemen. En zodra die macht is verkregen is dan is het de tijd om te gaan cashen.

Jongensboek

De geschiedenis van Thuisbezorgd laat zich lezen als een jongensboek. Er zijn vele fans die de disruptieve internetondernemers toejuichen. Maar het wordt steeds duidelijker wat de echte motivatie achter het succes is. En dat is bepaald niet het creëren van een win-win in een soepel draaiende supply chain. Net als bij soortgelijke organisaties als Amazon, Uber en Airbnb is het businessmodel gebaseerd op ‘the winner takes all’ met aandeelhouderswaarde als ultieme doelstelling. Het kan niet anders of dat in die zero-sum game de leveranciers in de supply chain tot de verliezers zullen behoren.

 

 

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels