Een interessant antwoord kan gevonden worden in de klassieker ‘The Evolution of Cooperation’. In dit boek bestudeert auteur Axelrod de beste strategieën voor het iteratieve Prisoner’s Dilemma (PD). Bij het PD zijn er twee spelers die beide tegelijkertijd, maar onafhankelijk van elkaar, moeten kiezen tussen twee mogelijkheden: ‘Samenwerken’ of ‘Overlopen’. Als beide spelers kiezen voor Samenwerken krijgen ze beide 3 punten, als ze beide kiezen voor Overlopen dan krijgen ze beide 1 punt. Kiest speler A voor Samenwerken en speler B voor Overlopen dan krijgt A nul punten en B 5 punten. Bij het iteratieve PD wordt deze situatie voortdurend herhaald. Samenwerken leidt dus tot de meeste punten voor de gehele keten, maar een individuele speler wordt steeds verleid om over te lopen.

Een van de intrigerende conclusies van Axelrod is dat het belangrijk is hoe veel iteraties het PD heeft. Als dit een van te voren vaststaand getal is, dan blijkt het verstandig om op enig moment bewust over te lopen. Maar voor de situatie waarbij het aantal iteraties van te voren niet vast staat, toont Axelrod overtuigend aan dat ‘Tit-for-Tat’ (TfT) de beste strategie is. TfT is verassend simpel: werk in de eerste ronde samen en doe in elke volgende ronde wat je tegenstander in de vorige ronde deed.

De conclusie is dat als je elkaar steeds weer tegenkomt, je meer geneigd bent om samen te werken. Deze conclusie lijkt onmiddellijk toepasbaar op ketens. Mede hierom zijn de resultaten van projectongebonden samenwerking in de Bouw (dus samenwerking over de verschillende bouwprojecten heen) ook zo veel beter dan bij projectgebonden samenwerking. Kortom, eeuwige trouw loont. Ook in de keten.