De conclusie van de commissie is dat producenten/merkeigenaren innovaties niet voorop lopen in supply chain innovaties terwijl ze in het buitenland vaak er de aanjager van zijn, logistiek dienstverleners niet in staat zijn deze te initieren en kennisinstituten te weinig marktgericht of teveel versnipperd zijn. In de aanbevelingen staat centraal dat de overheid een rol moet nemen en dat er een instituut moet komen waar onderzoek wordt gedaan op dit vlak met als doel het kennisniveau van bedrijven op dit gebied te vergroten.

Waarom krijgen de partijen deze innovaties een supply chain het niet spits? Veel redenen. Een belangrijke blijkt dat een inherente tegenstelling bestaat in ketens tussen vervoerders en verladers. Uit ander onderzoek naar de samenwerking tussen logistiek dienstverleners en verladers blijkt dat verladers vooral dienstverleners kiezen vanuit kostenperspectief (de keuze van een dienstlverlenende partner gaat nog meestal uit van prijzen als vergelijkingsbasis van partijen) en dat de dienstverleners verwachten gekozen te worden op basis van hun innovatieve capaciteiten. En dat leidt tot een padstelling. Dienstverleners klagen omdat de kosten zo belangrijk zijn voor verladers en verladers klagen omdat dienstverleners niet proactief zijn en geen innovaties initieren – innovaties komen met name van verladers vandaan. Beide zijn te begrijpen. De verladers zijn teveel op geld gericht, de dienstverleners hebben hun bakens niet gericht op innovatie. En beide partijen begrijpen elkaar niet.

Uit Koreaans onderzoek van begin jaren 2000 in de electronica-industrie aldaar blijkt dat het geen succesvolle strategie is als de overheid instituten en universiteiten financiert om vindingen succesvol over te brengen naar de praktijk (in het onderzoek genoemd de ‘supply side’). Geld stoppen in het naar de markt overbrengen van op universiteiten en andere kennisinstituten ontwikkelde technologieen lijkt gedoemd te mislukken. Dit is om begrijpelijke redenen: het is cruciaal dat partijen die de ontwikkelde producten moeten gebruiken ook goed met elkaar kunnen samenwerken (dit wordt in het onderzoek de ‘demand side’ genoemd). De doelstelling voor bedrijven is dat er commercieel interessante uitkomsten uitkomen en daartoe moeten partijen elkaar kunnen vinden en het met elkaar kunnen vinden – anders is er geen ondernemer geinteresseerd. En dat wordt nog een hele kluif in Nederland. Hoe zorgen we voor kennisoverdracht van universiteiten naar bedrijven? Als ik in supply chainend academisch nederland rondkijk dan zie ik slechts weinigen die geinteresseerd zijn in gezamenlijk onderzoek met bedrijven – daar worden wij immers niet op afgerekend op een universiteit (het gaat daar om publiceerbaar onderzoek – en daar hoort toegepast onderzoek vaak niet bij).

Wat dan wel? Innovatie blijkt het meest succesvol te zijn als zowel de ‘supply side’ als de ‘demand side’ goed zijn geregeld zo blijkt uit het eerder genoemde Koreaanse onderzoek. De overheid lijkt ook in Nederland alleen maar gericht op de ‘supply side’, met grote subsidiemologgen waar op dit moment voor het bedrijfsleven bedroevend weinig uitkomt. De overheid moet zich daarom misschien wel in eerste instantie richten op het bij elkaar brengen van partijen – zodat bijvoorbeeld verladers en vervoerders en vervoerders elkaar beter begrijpen. En de subsidiekraan voor projecten wat precieser bedienen, op basis van vragen uit de markt. En de kennisinstituten? Het optuigen van onderzoeksprojecten met bedrijven (verladers en vervoerders) samen met bedrijven zou een aardige start zijn. De rest komt daarna wel als dit succesvol blijkt. De geur van succes smaakt immers naar meer (i.e., meer werk tezamen) – en dat is een goede voedingsbodem voor innovaties. We moeten daartoe eerst een innovatiecultuur creeren in supply chainend nederland en dat kost tijd. Doen we dat niet en richten we ons alleen op de ‘supply side’ dan is de toekomst somber. Dan zijn we water naar de zee aan het dragen.