Afgelegen vestigingen sturen de signalen per satelliet naar het hoofdkantoor. Met deze gegevens wordt het koopgedrag van de klant voorspeld, en op basis daarvan krijgen de leveranciers hun instructies. Een extranet met de naam ‘Retail Link’ verschaft leveranciers direct inzicht hoe hun produkten door de logistieke keten stromen. Elke afwijking (verkeerde levering, beschadiging, kwaliteit) wordt door Wal-Mart geregistreerd en gebruikt in de inkooponderhandelingen. De druk die Wal-Mart hierdoor op de leveranciers kan uitoefenen is enorm.

Het grootste bedrijfsrisico voor Wal-Mart (jaaromzet: 285 miljard dollar) zit in onverkochte voorraden. Zoals elke retailer moet ook Wal-Mart de balans zoeken tussen winkeldochters en nee-verkopen: het spel van voorraadbeheersing. Wal-Mart wil hier de regels veranderen, onder het motto: ‘verplaats het risico naar de leverancier’. De retailer stelt zich daarbij op als depot- en verkoopruimte, en bedingt dat de goederen het eigendom van de leverancier blijven tot aan de kassa. Dit systeem heet SBT: scan based trading, en wordt al toegepast in de tijdschriftenmarkt.

SBT vereist een strakke identificatie en tracering van goederen. En dat is waarom Wal-Mart wil investeren in brede invoering van RFID in haar toeleveringsketen: het is de ontbrekende schakel om naar het SBT bedrijfsmodel over te stappen, de overige IT-infrastructuur is immers al aanwezig. En de leveranciers? Die zijn tot op heden niet erg enthousiast over de plannen van Wal-Mart. Niet alleen omdat het extra kosten betekent, maar bovenal omdat een verschuiving naar SBT betekent dat zíj het voorraadrisico zullen dragen. Het is daarom waarschijnlijk dat Wal-Mart de macht van haar omvang zal blijven gebruiken om tot verdere invoering van RFID in haar toeleveringsketen te komen, want van vrijwillige medewerking zal nauwelijks sprake zijn.

Ralph Goossens

founder RFiD Society

(kennisplatform op gebied van RFID)

ralph.goossens@rfidsociety.org

www.rfidsociety.org