Mijn schoonvader is nierdialysepatient en moest onlangs voor een spoedoperatie naar het ziekenhuis. Zijn shunt, een kunstmatige ader, moest worden doorgespoeld. Redelijk standaard zou je zeggen. De operatie liet wat op zich wachten en hij werd misselijk omdat hij geruime tijd nuchter moest blijven. Gelukkig was hij zelf zo scherp zich te realiseren dat zijn diabetes ook met zijn misselijkheid samenhing en vroeg om een boterham met zoete jam (na controle bleek inderdaad zijn suikerspiegel gevaarlijk laag dus de boterham was een goed idee).

Die diabetes was in het ziekenhuis even over het hoofd gezien. Vlak voor dialyse werd ter controle zijn suikerspiegel gemeten en die bleek ineens veel te hoog waardoor de operatie niet kon plaatsvinden! Gelukkig was zijn vrouw – verpleegkundige – zo scherp om de arts te vragen de bloedspiegel opnieuw te meten want er zat waarschijnlijk nog jam aan zijn vinger (suiker!) die de meting (een prik in de vinger) beinvloedde. En zij had gelijk: bij een nieuwe meting bleken de waarden normaal en kon de operatie doorgaan.

Worden dit soort problemen nu echt opgelost door een focus op snelheid?

In de logistiek weten we dat korte doorlooptijden een hoge en constante kwaliteit in het proces vereisen – dat was een van de eerste lessen van het Toyota Production System. Een systeem waarin de kwaliteit varieert leidt alleen maar tot grotere beheersingsproblemen. Zolang er dus nog medicatiefouten plaatsvinden of er door co-ordinatieproblemen fouten ontstaan zou niet ook snelheid maar alleen kwaliteit de primaire focus moeten zijn van zorgverbetering. Versnelling werkt alleen als processen gestandaardiseerd zijn en redelijk voorspelbaar en dat is slechts bij een beperkt aantal zorgprocessen realiseerbaar. Dus niet SNELLER beter, maar eerst BETER beter!