Artikel oorspronkelijk gepubliceerd in Logistiek op 19 augustus 2011.

Unilever haalt inmiddels 52% van zijn omzet uit de “emerging economies”. Daarbij gaat het overigens niet alleen om de BRIC-landen, want ook bijvoorbeeld veel landen in Afrika hebben heel sterke groeicijfers. Steeds meer van deze mensen wonen in enorm grote steden. Niet alleen in China (Chongqing met ruim 35 miljoen inwoners), maar ook in Latijns Amerika (Mexico-stad, Sao Paulo) en Afrika (Lagos) zijn deze megasteden de plekken waar de consument van de toekomst zich bevindt, en waar een bedrijf als Unilever zijn groeidoelstellingen aan heeft verbonden.

Distributieproblematiek megasteden

In Nederland is momenteel veel aandacht voor stedelijke distributie, maar deze problemen vallen in het niet bij de distributieproblematiek in deze megasteden. Het overgrote deel van het retailkanaal in deze landen bestaat uit het zogenaamde traditionele kanaal: een familiebedrijfje, 10-15 vierkante meter, met een klantenbasis van 100-200 consumenten die allemaal binnen een paar stadsblokken van de winkel wonen. In een land als Colombia, met 45 miljoen inwoners, zijn naar schatting een half miljoen van deze winkels met een marktaandeel van 60-80%. Interessant is dat dit marktaandeel het afgelopen decennium ondanks de komst van Walmart en Carrefour niet is afgenomen. In India gaat het volgens recente schattingen om 6 tot 10 miljoen winkels.

Kennis schaars

Om dit kanaal goed te begrijpen en te beheersen moet veel veldonderzoek worden gedaan.. Merkwaardigerwijs blijkt dat niet wat de producenten doen. Zij gaan vaak af op de verhalen die ze van hun distributeurs horen. Veldonderzoek dat de TU/e samen met MIT uitvoert laat zien dat deze grote multinationals hun capaciteiten en marktaandeel structureel lijken te overschatten. Specifieke kennis en expertise is schaars en dus benodigd. Een interessante vraag daarbij is of Nederland via kennis een voorsprong op kan bouwen en hier regie op kan gaan voeren.