Gerelateerde items

Vrachttram gestrand door bestuurlijke onwil(Blog, 22 jan 2009)

 

'Stadsdistributie moet nu écht loskomen'(Nieuws, 20 mrt 2009)

 

Stadsdistributie(Dossier, 1 jul 2008)

 

Veel vrachtwagen komen niet voor winkels 

Initiatieven kijken vooral naar de winkelbevoorrading. Maar, de vraag is of de stromen bouwmaterialen, horeca en catering, leveringen aan kantoren en alle pakjes van webwinkels niet een veel grotere stroom zijn dan die winkelbevoorrading. En ik weet het antwoord... Ik woon in Amsterdam en uit mijn raam zie ik dagelijks vele vrachtwagens die helemaal niet voor winkels zijn. In de oerrapporten over stadsdistributie in 1992 staat dat 50% van de transporten in binnensteden ook uit die binnenstad kwamen. Die ga je toch niet eerst naar buiten de stad brengen? Zonder juiste en complete cijfers zijn al die plannen gebaseerd op drijfzand.

Het gaat om voorraadkarakteristieken

Nog belangrijker bij al die cijfers is begrip te krijgen voor de onderliggende bevoorradingskarakteristieken; wat zijn de parameters die leiden tot binnenstedelijke goederenstromen? Al die pakjes gaan toch pas bewegen als iemand een beslissing neemt? Dan moet je dus die beslissing beïnvloeden om te komen tot een slimmere stedelijke distributie. Als je die cijfers en parameters hebt, dan kun je gericht aan ‘knoppen' gaan draaien.

Ten tweede kijken initiatieven nauwelijks naar de behoeften van de ontvangende klanten. Moeten we de logistieke keten niet omkeren vanuit juist die behoefte; customer initimacy! Dan kom je tot andere concepten, zoals bundeling van de bevoorrading van kantoren en gezondheidszorginstellingen (dat noemen anderen wel facility management) en aanvullende diensten als omverpakken, voorraad houden, levering aan consumenten, afhandelen van afvalstromen en strijken van kleding.

Lokale overheid nogal wispelturig

Ten derde is de lokale overheid nogal wispelturig. De wethouder wil wel graag op de foto met die elektrische vrachtwagen of vrachttram... Maar, als het puntje bij het paaltje komt, dan geeft diezelfde wethouder niet thuis als er lastige beslissingen komen over vergunningen en ruimtelijke ordening. En een opvolgende wethouder schuift het hoofdpijndossier vrolijk weer door aan een collega of geeft het gewoon geen prioriteit.

Stedelijke distributie is dus onoplosbaar zolang we geen juiste en complete cijfers hebben, niet snappen waarom de bevoorrading gaat zoals ‘ie gaat, concepten niet worden bedacht vanuit de klant en de lokale politiek de rug niet recht houdt. Blijven we pleisters plakken of gaan we op basis van echte feiten en met de klant in het vizier aan oplossingen werken?