blog

Tekort aan chauffeurs als blaadjes aan een boom…

carrière & mensen

Het tekort aan chauffeurs doet zich ook gelden bij de transporteur van Brodamco, het bedrijf waar Lodewijk werkt als logistiek manager. Samen met de directeur van de vervoerder verzint hij ter plekke oplossingen.

Tekort aan chauffeurs als blaadjes aan een boom…

Lodewijk reed naar het relatief oude pand van de vervoerder, die de producten van Brodamco naar de klanten bracht. Transportbaas Jaap verwelkomde hem en zei: ‘Goed dat je er bent Lodewijk. Het chauffeurstekort begint nijpend te worden. We moeten inderdaad creatiever worden.’

‘Je klinkt als een manager,’ zei Lodewijk, die zelf manager logistiek was.

Jaap lachte. Precies dit had Jaap een poosje geleden tegen Lodewijk gezegd toen Lodewijk zich wat zakelijker was gaan gedragen naar Jaap toe. De slechte situatie bij Brodamco, het productie- en groothandelsbedrijf waar Lodewijk werkte, dwong hem daar destijds misschien wel toe.

Lodewijk vraagt zich af… (aflevering 3)

Pakhuis

Bart Lammers

Lodewijk Hagens is logistiek manager in de managementroman ‘Het Pakhuis’ van Bart Lammers.
In het boek zoekt hij antwoord op vragen waar hij in de dagelijkse praktijk tegen aan loopt. Die zoektocht krijgt een vervolg in een serie blogs op www.logistiek.nl.
Aflevering 3:  Wat kan ik doen aan het chauffeurstekort..?
Meer over ‘Het Pakhuis’ – klik hier

‘Heb je de post-its klaar liggen?’ vroeg Lodewijk.

‘Nee, dat niet, maar die flauwekul hebben we ook niet nodig. Ik heb gewoon een schrift met een stevige kaft. Net zo handig.’

‘Oké, roep eens wat,’ zei Lodewijk. ‘En dan wat andere dingen dan waar we het al over gehad hebben, zoals de planning, kortere laad- en lostijden, LZV’s en ga zo maar door.’

‘Ik dacht dat je misschien klanten hebt, die meer voorraad kunnen nemen,’ zei Jaap. ‘En die dus meer goederen in één keer bestellen, waardoor we er minder frequent naartoe hoeven. Scheelt kilometers, scheelt chauffeursuren.’

Lodewijk vond dat geen gekke gedachte. ‘In zichzelf wel een goed idee,’ zei hij tegen Jaap. ‘Het is bij mij ook door mijn hoofd geschoten, Maar het is lastig te realiseren. De laatste jaren is eerder sprake van een omgekeerde trend, omdat klanten steeds minder ruimte hebben voor voorraad en er ook niet in willen investeren. Wij spelen daar natuurlijk ook op in, door steeds sneller te leveren, en steeds kleinere zendingen te leveren zonder bijkomende kosten. Om dan nu met het verzoek te komen of ze méér in één keer willen bestellen… Ik weet het nog zo net niet.’

Lodewijk keek naar buiten. Het was winter, de meeste bomen waren al weer kaal geworden. In de lente zouden de bladeren gewoon weer gratis en voor niets ontspruiten aan de takken. De natuur was echt ongelofelijk als je erover nadacht. De seizoenen volgden elkaar steeds maar weer op, na vloed kwam eb, zee werd regen en regen rivierwater dat weer naar de zee stroomde. Alles ging heen en weer en op en neer. Net als de conjunctuur, net als het chauffeurstekort. Hij wist zeker dat er over een aantal jaar weer gesproken zou worden over een chauffeursoverschot in plaats van een tekort. Misschien wel door autonoom rijdende vracht- en bestelwagens. Misschien wel doordat er veel meer goederen lokaal geprint werden. Misschien wel omdat de economie in een crisis raakte. Waar moest je je op voorbereiden? En vooral wanneer?

‘Kan je niet nog meer zendingen uitwisselen met andere vervoersbedrijven?’ vroeg Lodewijk. ‘Zoals je dat nu doet als wij relatief weinig zendingen hebben voor Wallonië en Luxemburg. Maar dan voor andere gebieden waar jouw dropdichtheid niet zo hoog is. En dat die andere vervoerders jou dan weer zendingen meegeven in de gebieden waar jij sterk bent.’

‘Dat doen we al. Als we dat verder proberen door te voeren, loont het op een gegeven moment niet meer. Je moet namelijk wel nog steeds de goederen bij die vervoerder krijgen, je moet nog steeds ergens iets uitwisselen.’

‘Ik zou wel leveringen van kleine onderdelen op de post kunnen doen of met pakketvervoerders kunnen meegeven in plaats van met jou. Die hebben een groter en dichter netwerk en dat moet per saldo dan leiden tot minder benodigde chauffeurs, zou ik denken.’ Lodewijk keek Jaap aan.

‘Kan vast wel,’ zei Jaap. ‘Kun je nu al lijsten draaien van die zendingen met kleine afmetingen? Je moet ze wel gemakkelijk kunnen identificeren, en ze mogen dan niet meer tussen de opdrachten zitten die wij uit jullie systeem halen.’

‘Ik denk dat het nu niet afgesplitst kan worden, maar dat ga ik aan Joris van ICT vragen. En wat dacht je van drones?’ vroeg Lodewijk aan Jaap.

‘Drones?’

‘Ja, drones. Ik zie het wel voor me. Een control room met één of twee medewerkers die de hele dag drones uitsturen als bijen die van en naar een korf vliegen. Geen chauffeurs meer nodig.’

‘Wil je dat ik serieus reageer?’ Jaap stond op en liep naar het raam. Hij keek omhoog en zei:  ‘Het zal toch niet waar zijn dat we daar naartoe gaan? Dat we niet alleen vliegtuigen in de lucht hebben, maar de pakketjes ook zien vliegen? Het moet niet gekker worden.’

Lodewijk ging even staan, strekte zijn pijnlijke been en ging weer zitten. ‘Of misschien is dat alleen geschikt voor die kleine pakketjes waar we het net over hadden. Ik zie niet nog niet zo snel een hele pallet door de lucht vliegen.’

En zo gingen ze nog even door. Ze hadden wel wat ideeën, maar bij de meesten was de lijst met obstakels langer dan de mogelijke voordelen groot waren. Het meest kansrijk was misschien nog wel om klanten korting te geven als ze de spullen zelf ergens ophaalden, zodat een chauffeur een aantal zendingen op één plek kwijt kon en niet naar alle adressen toe hoefde rijden.

‘Bizar eigenlijk,’ zei Jaap toen hij met Lodewijk mee liep naar de uitgang van zijn vervoersbedrijf. ‘Ik zit hier hard na te denken over allerlei manieren waarop ik minder transport voor je kan afhandelen. Laat mijn voorvaderen het niet horen.’

‘Dat waardeer ik nou juist zo in je, Jaap, jij wilt de wereld beter maken, je bent nooit bezig geweest met geld verdienen.’ Lodewijk keek hem lachend aan en verliet het pand. Heel even overwoog hij of hij chauffeur zou willen worden en dacht daarbij aan de grote uitdagingen, die hij als manager logistiek voor de boeg had. Toen schudde hij zijn hoofd, rijden was leuk, maar de zakelijke kilometers in zijn lease auto waren meer dan zat. Lodewijk was wel gek op auto’s, dat wel. Dat was het enige voordeel aan files: omringd door mooi gebogen staal. Hij wilde ooit graag een Donkervoort hebben, maar wist dat dat nooit ging gebeuren.

Deel 1: ‘Een afstudeerder om kansen te verkennen…’
Deel 2: ‘Drones boven de schoorsteen – Sinterklaas in 2040…’

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels