De mix tussen geüniformeerde militairen (DT met batons) en burgers in wandelkostuum was indrukwekkend en mooi in evenwicht. De discussiepunten waren met zorg geselecteerd. Tussen de gangen door werden ze opgediend aan vier verschillende tafels. De organisatie stond er strak en toch ontspannen bij. Dat deel van de avond was zeker geslaagd.
 

Over het inhoudelijke element heb ik zo mijn twijfels. Naar mijn gevoel hadden veel aanwezigen moeite om snel te schakelen tussen hun eigen dagelijkse praktijk en die van Defensie (of omgekeerd). Dat is ook niet gemakkelijk. Defensie heeft te maken met lastige regels uit Den Haag. Ieder incident - zeker in uitzendgebieden - komt onder een vergrootglas en zorgt voor nieuwe instructies. Dat bevordert niet de vrijheid van handelen en het improvisatietalent waar managers in een logistieke omgeving het toch van moeten hebben. Het gebrek aan inlevingsvermogen drukte een stempel op de avond en wekte bij mij de indruk dat mensen regelmatig langs elkaar heen zaten te praten.
 

Heeft Defensie hier wat aan gehad? Vast wel. Een doelstelling was om het netwerk met de logistieke sector weer nieuw leven in te blazen. Dat is gelukt, gezien de gastvrijheid en betrokkenheid over en weer. De ex-militairen in het gezelschap konden zich weer even laven aan de onderlinge kameraadschap. Een paar consultants zullen de bijeenkomst aangrijpen als opwarmertje voor wellicht een mooie opdracht. Want er valt nog genoeg te doen.
 
Defensielogistiek is als zuigen aan een rietje in een potje pindakaas, liet iemand zich ontvallen. Dat vraagt (zuig)kracht, uithoudingsvermogen en geduld. Binnen Defensie zijn die kwaliteiten voldoende aanwezig. Nu maar hopen dat het diner volgend jaar niet plaats moet maken voor een broodje pindakaas.