Nu valt dat ‘nieuwe' nogal mee. In feite recyclen de goeroes achter C2C - Braungart en McDonough - veel kennis die al jaren bekend is. Uniek is de manier waarop beide heren het concept aan de man brengen. Voor het eerst wordt een groot publiek bereikt. Je moet het maar kunnen.

Opvallend veel belangstelling is er in Nederland - wie zegt dat we nooit voorop lopen met innovaties? Bijvoorbeeld de stad Venlo en enkele grote firma's hebben het concept omarmd. Na de doemverhalen van Al Gore eindelijk een groene oplossing die niet ten koste van de economie gaat. Wat wil je nog meer?

Nu wil ik allerminst azijnzeiker zijn, maar er zijn toch nog wat hobbels te nemen. Zoals (retour)logistiek. De auteurs wijden hier in C2C geen woord aan, in vakliteratuur en op congressen speelt dit element een ondergeschikte rol. Toch is het een essentiële stap. Het sluiten van de cyclus vraagt immers een waterdichte inzameling, zonder lekstromen. Ik doe al jaren onderzoek naar retoursystemen, maar dit is echt een utopie. Sterker nog, grote hoeveelheden worden illegaal geëxporteerd of verdwijnen spoorloos. Iets voor een nieuw KRO programma?

Succesverhalen zijn er wel. Zo worden bepaalde flessen maar liefst 27 keer hergebruikt. Vooral bij producenten van print- en kopieerapparaten zijn manufacturing en remanufacturing al jaren een geïntegreerd proces. Maar nieuwe successen zijn er naar mijn smaak te weinig. En vaak vanwege ontbrekende logistiek.

De vraag is: hoe sluiten we als logistici aan bij de C2C ontwikkeling? De community retourlogistiek, zoals in deze weblog of via de Reverse Logistics Association, zal meer aandacht aan dit thema moeten geven. Maar omgekeerd geldt dit mogelijk nog sterker: de onderschatting van retourlogistieke aspecten is stuitend. Misschien moeten McDounogh en Braungart eens een cursus logistiek volgen.